Нест имрӯз аз ҷунуни ин шӯру ғавғо бар серум

نیست امروز از جنون این شور و غوغا بر سرم

Дар ҳарим ғунча зад чун лолаи савдо бар серум

در حریم غنچه زد چون لاله سودا بر سرم

Кардаам ҳамвор бар худ олами носоз ро

کرده ام هموار بر خود عالم ناساز را

Ҷилваи даст навозиш мекунад пои барсарам

جلوه دست نوازش می کند پا برسرم

Қоматами хами гашт ва аз кӯдаки мзоҷиҳо ҳануз

قامتم خم گشت و از کودک مزاجیها هنوز

Бар лаб бомаст чун Тифлони тмошобри серум

بر لب بام است چون طفلان تماشابر سرم

Ман ки медонам ҳаёти хеш дар ҷон бохтан

من که می دانم حیات خویش در جان باختن

Зери шамшерам агар бошад масеҳо бар серум

زیر شمشیرم اگر باشد مسیحا بر سرم

Пой нагузорам бурун аз ҳалқаи фармони ишқ

پای نگذارم برون از حلقه فرمان عشق

Гркнди санги маломат чун нигини ҷои барсарам

گرکند سنگ ملامت چون نگین جا برسرم

Чун тавонам тарки кори дилпазир ишқ кард

چون توانم ترک کار دلپذیر عشق کرد

Ман ки завқ кор бошад корфармо бар серум

من که ذوق کار باشد کارفرما بر سرم

Бар умед ишқ кардам ихтиёри зиндагӣ

بر امید عشق کردم اختیار زندگی

Ман чаҳ донистам ки уфтад кори дунё бар серум

من چه دانستم که افتد کار دنیا بر سرم

Бе май равшани дили шабҳо наме гирами қарор

بی می روشن دل شبها نمی گیرم قرار

Шамъ бар болин бемораст минои барсарам

شمع بر بالین بیمارست مینا برسرم

Шуълаи битобим чун панҷа марҷон баҷост

شعله بیتابیم چون پنجه مرجان بجاست

Рехти чашм хӯн фишон ҳи рчнди дарёи барсарам

ریخت چشم خون فشان ه رچند دریا برسرم

Офтоби зиндагонӣ бар лаби бом омада аст

آفتاب زندگانی بر لب بام آمده است

Соя хоҳӣ кард агар эй сарви болобари серум

سایه خواهی کرد اگر ای سرو بالابر سرم

Ҷилваи мастонаи ҳашар орзӯҳо ме кунад

جلوه مستانه حشر آرزوها می کند

Вақти мастӣҳо мёи зинҳор танҳо бар серум

وقت مستیها میا زنهار تنها بر سرم

Домани дашти ҷунуни малики сулаймон ман аст

دامن دشت جنون ملک سلیمان من است

Хуштар аз чатри призодсти савдои барсарам

خوشتر از چتر پریزادست سودا برسرم

Ҳамчунон гирди ятемӣ дармиён дорад маро

همچنان گرد یتیمی درمیان دارد مرا

Чун гуҳари соиб агар резанд дарёи барсарам

چون گهر صائب اگر ریزند دریا برسرم