То ба кӣ бори дил аз гардун бе ҳосили кашам

تا به کی بار دل از گردون بی حاصل کشم

Устихонам тўтё шуд , чанд бори дили кашам

استخوانم توتیا شد، چند بار دل کشم

Ҳастӣ мавҳуми мо мавҷи саробӣ беш нест

هستی موهوم ما موج سرابی بیش نیست

Ба ки бар лавҳи вуҷӯди худ хати ботили кашам

به که بر لوح وجود خود خط باطل کشم

Суҳбати ман дар намегирад ба коҳили машрабон

صحبت من در نمی گیرد به کاهل مشربان

Ҳар нафас чун баҳр , доман аз кафи соҳили кашам

هر نفس چون بحر، دامن از کف ساحل کشم

То камари дил дар ғубори ҷисм пинҳон гашта аст

تا کمر دل در غبار جسم پنهان گشته است

Кӯи чунон дастӣ ки ин ойӣнаро аз гули кашам

کو چنان دستی که این آیینه را از گل کشم

Хори саҳрои маломати хӯн худро ме хӯрд

خار صحرای ملامت خون خودرا می خورد

Пои осоиш агар дар домани манзили кашам

پای آسایش اگر در دامن منزل کشم

Оташини рухсорае дар чошнӣ дорад сапанд

آتشین رخساره ای در چاشنی دارد سپند

Бо кадоми умеди ман овоз дар маҳфили кашам

با کدام امید من آواز در محفل کشم

Ман ки дидам борҳо аз рахнаи дили каъба ро

من که دیدم بارها از رخنه دل کعبه را

Хок дар чашмам агар даст аз рикоби дили кашам

خاک در چشمم اگر دست از رکاب دل کشم

Соиб аз савдои зулфаши дасти рағбат май кашам

صائب از سودای زلفش دست رغبت می کشم

То ба кӣ дррштаҳи ҷони уқдаи мушкили кашам

تا به کی دررشته جان عقده مشکل کشم