Парда аз ҳасани амал бар домантар май кашам

پرده از حسن عمل بر دامن تر می کشم

Чун садафи домонтар дар оби гавҳар май кашам

چون صدف دامان تر در آب گوهر می کشم

Меҳри гулро бар гулоб андохтани ко рмн аст

مهر گل را بر گلاب انداختن کا رمن است

Нози он лабҳои мегаванро зи соғар май кашам

ناز آن لبهای میگون را ز ساغر می کشم

Роҳравро дар қафо дидани далел комилӣ аст

راهرو را در قفا دیدن دلیل کاملی است

Интизори хеш дар домони маҳшар май кашам

انتظار خویش در دامان محشر می کشم

Ман ки чун хуршед афсар кардаам аз мӯии хеш

من که چون خورشید افسر کرده ام از موی خویش

Кофарамгар як сари мӯи нози афсар май кашам

کافرم گر یک سر مو ناز افسر می کشم

Ишқро ғайрат ба комами заҳр қотил карда аст

عشق را غیرت به کامم زهر قاتل کرده است

Талхии мурдани азин тирёки Акбар май кашам

تلخی مردن ازین تریاک اکبر می کشم

Гар занад пеши ақиқи обдорши мавҷи лоф

گر زند پیش عقیق آبدارش موج لاف

Панҷаи хунин ба рӯй оби кавсар май кашам

پنجه خونین به روی آب کوثر می کشم

Ҷазба Эй дорам кигар монеъ нагардад шарми ишқ

جذبه ای دارم که گر مانع نگردد شرم عشق

Шуъларо беруни зи оғӯши самандар май кашам

شعله را بیرون ز آغوش سمندر می کشم

Тан парастӣ мекунам чандон ки ҷон фарбеҳ шавад

تن پرستی می کنم چندان که جان فربه شود

Ҷон чу фарбеҳи гашт , даст аз ҷисми лоғар май кашам

جان چو فربه گشت، دست از جسم لاغر می کشم

Зулф ӯ аз бори дил бар хок афтодааст ва ман

زلف او از بار دل بر خاک افتاده است و من

Аз таҳед сетии дил аз дасти санавбар май кашам

از تهید ستی دل از دست صنوبر می کشم

Соиб аз ризвон касе трхндаҳ то кӣ во кашад

صائب از رضوان کسی ترخنده تا کی وا کشد

Чашм ашк олудро бар рӯй кавсар май кашам

چشم اشک آلود را بر روی کوثر می کشم