Бо таҷарруд чун Масеҳи озори сӯзан май кашам

با تجرد چون مسیح آزار سوزن می کشم

намекашад срозгрибони зончаҳи доман май кашам

می کشد سرازگریبان زآنچه دامن می کشم

Кӯҳи оҳани пеши азин бар ман сабк чун соя буд

کوه آهن پیش ازین بر من سبک چون سایه بود

Ин замон аз сояи худ кӯҳи оҳан май кашам

این زمان از سایه خود کوه آهن می کشم

Май дӯд чун сояи дунболам ба ҷон бе нафас

می دود چون سایه دنبالم به جان بی نفس

Аз Зулайхои ҷаҳони чандон ки доман май кашам

از زلیخای جهان چندان که دامن می کشم

Дона дар зери замини эмини зи теғ барқ нест

دانه در زیر زمین ایمن ز تیغ برق نیست

Дар хатар гоҳе ки ман чун хӯшаи гардан май кашам

در خطر گاهی که من چون خوشه گردن می کشم

Ошиқи икрнг бо гули зери як пероҳан аст

عاشق یکرنگ با گل زیر یک پیراهن است

Аз дили сад пораи худ нози гулшан май кашам

از دل صد پاره خود ناز گلشن می کشم

То чу Мӯсои нури ваҳдати серума дар чашмам кашид

تا چو موسی نور وحدت سرمه در چشمم کشید

Аз Асои хеши нози нахли эмин май кашам

از عصای خویش ناز نخل ایمن می کشم

намешавад фаввора ӣ оташи зи ашки оташин

می شود فواره ی آتش ز اشک آتشین

Остин чун мавҷи шамъ бар чашми равшан май кашам

آستین چون موج شمع بر چشم روشن می کشم

Гӯшагирӣ чашми бад бисёр дорад дар камӣн

گوشه گیری چشم بد بسیار دارد در کمین

Майли оҳӣ ҳар нафас дар чашми равзан май кашам

میل آهی هر نفس در چشم روزن می کشم

Танг шуд ҷои нафас бар ман зчшми танги халқ

تنگ شد جای نفس بر من زچشم تنگ خلق

Риштаи худро буруни зини чашми сӯзан май кашам

رشته خود را برون زین چشم سوزن می کشم

Киштӣ аз белнгриҳо меравад дар зери бор

کشتی از بی لنگریها می رود در زیر بار

Аз сабки сангии гаронӣ чун фалохан май кашам

از سبک سنگی گرانی چون فلاخن می کشم

Дар гулистонӣ ки як нахли хазон дидааст Хизр

در گلستانی که یک نخل خزان دیده است خضر

Аз ръўнти брзмин чун сарви доман май кашам

از رعونت برزمین چون سرو دامن می کشم

Ҳар киро ойӣна беранг аст намедонад ки ман

هر که را آیینه بی رنگ است نمی داند که من

Аз дили равшан чаҳ зини фирӯзаи гулшан май кашам

از دل روشن چه زین فیروزه گلشن می کشم

Нестам ғофили зоҳўоли дили озорони хеш

نیستم غافل زاحوال دل آزاران خویش

Санги баҳри кӯдакони шабҳо ба доман май кашам

سنگ بهر کودکان شبها به دامن می کشم

Дар талофии синаи пеши барқ май созами сипар

در تلافی سینه پیش برق می سازم سپر

Донае чун мӯр агар гоҳе зи хирман май кашам

دانه ای چون مور اگر گاهی ز خرمن می کشم

Ҷазбаи девонае соиб додааст ишқ

جذبه دیوانه ای صائب داده است عشق

Сангро беруни зи оғӯши фалохан май кашам

سنگ را بیرون ز آغوش فلاخن می کشم