Бо забони гандумин аз бенавои фориғам

با زبان گندمین از بینوایی فارغم

Хӯша Эй дорам ки аз хирмани гадои фориғам

خوشه ای دارم که از خرمن گدایی فارغم

Мавҷро сари риштаи ваҳдати здрёи нгслд

موج را سر رشته وحدت زدریا نگسلد

Банди бандам гар кунад ишқ аз ҷудои фориғам

بند بندم گر کند عشق از جدایی فارغم

Ҷавҳари ман аз даҳони захм гуё ме шавад

جوهر من از دهان زخم گویا می شود

Чун лаби хомӯши теғ аз худситоеи фориғам

چون لب خاموش تیغ از خودستایی فارغم

Косаи лабрези дарёро наме орад ба чашм

کاسه لبریز دریا را نمی آرد به چشم

Чашми пари хӯн , дорад аз шабнами гадои фориғам

چشم پر خون، دارد از شبنم گدایی فارغم

Бистар хораст бар девонаи сахтӣҳои ишқ

بستر خار است بر دیوانه سختیهای عشق

Санг Тифлон кардааст аз мумиёеи фориғам

سنگ طفلان کرده است از مومیایی فارغم

Ҳиммати ман сари фурӯи норад ба мақсадҳои паст

همت من سر فرو نارد به مقصدهای پست

Аз ҳадаф умрӣаст чун тири ҳавои фориғам

از هدف عمری است چون تیر هوایی فارغم

Нест чун тоўс аз ҳар пар дар оташи наъли ман

نیست چون طاوس از هر پر در آتش نعل من

Ҷғд беболу пурм , аз худнамоеи фориғам

جغد بی بال و پرم، از خودنمایی فارغم

Офтоб аз лаъл ғофил нест дар зиндони санг

آفتاب از لعل غافل نیست در زندان سنگ

Аз талоши ризқ бо бедасту поеи фориғам

از تلاش رزق با بی دست و پایی فارغم

Дар биҳишти офият афтодаам , то карда аст

در بهشت عافیت افتاده ام، تا کرده است

Поси вақти худ зи поси ошнои фориғам

پاس وقت خود ز پاس آشنایی فارغم

Азмслмонон намедонад агар зоҳиди маро

ازمسلمانان نمی داند اگر زاهد مرا

Миннати эзадро зи кофари моҷароеи фориғам

منت ایزد را ز کافر ماجرایی فارغم

Чун нигоҳи ваҳшён улфат намедонам ки чист

چون نگاه وحشیان الفت نمی دانم که چیست

Дар миёни мардумон аз ошнои фориғам

در میان مردمان از آشنایی فارغم

Муштарӣ бисёр дорад чун гуҳар шуд кам баҳо

مشتری بسیار دارد چون گهر شد کم بها

Аз шикасти хештан аз норавоеи фориғам

از شکست خویشتن از ناروایی فارغم

Хоксории бас буд соиби марои хоки мурод

خاکساری بس بود صائب مرا خاک مراد

Бар дар ду нони зи нанги ҷабҳаи соеи фориғам

بر در دو نان ز ننگ جبهه سایی فارغم