Шамъи фонӯсам ки дар пардааст ашк афшоданам

شمع فانوسم که در پرده است اشک افشاندنم

Аз грстн тар нагардад домани пероҳанам

از گرستن تر نگردد دامن پیراهنم

Нест шамъӣ дар сарои ман , вале аз сӯзи дил

نیست شمعی در سرای من، ولی از سوز دل

намедурахшад ҳамчуи чашми шери шабҳо равзанам

می درخشد همچو چشم شیر شبها روزنم

Душманонро мекунам аз чарби нармии созгор

دشمنان را می کنم از چرب نرمی سازگار

Хор мегардад гул бехор дар пероҳанам

خار می گردد گل بی خار در پیراهنم

Хӯн раҳм ояд ба ҷӯш аз чашми шарми алўди ман

خون رحم آید به جوش از چشم شرم الود من

Даст холӣ меравад гулчини бурун аз гулшанам

دست خالی می رود گلچین برون از گلشنم

То гусастам риштаи пайванд аз золи ҷаҳон

تا گسستم رشته پیوند از زال جهان

Сар баровард аз гиребони масеҳои сӯзанам

سر برآورد از گریبان مسیحا سوزنم

Баъди айёмӣ ки гулҳо аз сафар боз омаданд

بعد ایامی که گلها از سفر باز آمدند

Чун насими субҳдам май бояд аз худ рафтанам

چون نسیم صبحدم می باید از خود رفتنم

Шавқ агар соиб чунин гардад грибонгирмн

شوق اگر صائب چنین گردد گریبانگیرمن

намекунад кӯтоҳи дасти хорро аз доманам

می کند کوتاه دست خار را از دامنم