Барқи оҳии кӯ ки рӯ дар хирман гардун кунам

برق آهی کو که رو در خرمن گردون کنم

Ин гиреҳро боз аз пешонӣ ҳомӯн кунам

این گره را باز از پیشانی هامون کنم

Зон хушам бо домани саҳро ки аз чашми ғазал

زان خوشم با دامن صحرا که از چشم غزل

Ҳалқае ҳар лаҳза бар занҷири худ афзӯн кунам

حلقه ای هر لحظه بر زنجیر خود افزون کنم

Ман гирифтам роми гардиданд бо ман оҳӯон

من گرفتم رام گردیدند با من آهوان

Бар хумори санги Тифлони сабр ёрб чун кунам

بر خمار سنگ طفلان صبر یارب چون کنم

Мӯии ҷавҳар аз хамири ойӣнаро натавон кашид

موی جوهر از خمیر آیینه را نتوان کشید

Хорхори ишқро аз сина чун берун кунам

خارخار عشق را از سینه چون بیرون کنم

Аз саводи шаҳр хокистар нишин шуд ахгарам

از سواد شهر خاکستر نشین شد اخگرم

Тарбияти ин шуъларо аз доман ҳомӯн кунам

تربیت این شعله را از دامن هامون کنم

Чун кунам дар хизмати пери Муғони гарданкашӣ

چون کنم در خدمت پیر مغان گردنکشی

Ман ки хамро аз адаби таъзим афлотӯн кунам

من که خم را از ادب تعظیم افلاطون کنم

Аз даҳон ёр дорад чошнии гуфтори ман

از دهان یار دارد چاشنی گفتار من

Хомаҳоро бешқ аз ширинӣ мазмун кунам

خامه ها را بی شق از شیرینی مضمون کنم

Шоҳид хомӣаст ҷӯши бода дар оғӯши хам

شاهد خامی است جوش باده در آغوش خم

Ҳоши аллоҳи шиква азносозӣ гардун кунам

حاش الله شکوه از ناسازی گردون کنم

Аз сафоӣ синаам чашм ҷаҳон оварад об

از صفای سینه ام چشم جهان آورد آب

Оҳ агар ойӣнаи дил аз бағал берун кунам

آه اگر آیینه دل از بغل بیرون کنم

Аз мурувват нест хӯрдан бар дили изоади сарв

از مروت نیست خوردن بر دل ازاد سرو

Варна ман ҳам ме тавонам мисраӣ мавзун кунам

ورنه من هم می توانم مصرعی موزون کنم

Чун ба бидрдон кунам таклифи соиби ҷоми хеш

چون به بیدردان کنم تکلیف صائب جام خویش

Ман ки хӯнҳо мехӯрам то соғарии пар хӯн кунам

من که خونها می خورم تا ساغری پر خون کنم