Рӯ ба ҳар саҳро ки боин шӯр чун маҷнӯн кунам

رو به هر صحرا که بااین شور چون مجنون کنم

Поикўбони кӯҳро дар доман ҳомӯн кунам

پایکوبان کوه را در دامن هامون کنم

Хоксории дасти ман кӯтоҳ дорад варна ман

خاکساری دست من کوتاه دارد ورنه من

наме тавонам хокҳо ди ркосаҳ гардун кунам

می توانم خاکها د رکاسه گردون کنم

Аз азал оварда бо худ пухтагии саҳбои ман

از ازل آورده با خود پختگی صهبای من

Нестам норас ки ҷодри хам чу афлотӯн кунам

نیستم نارس که جادر خم چو افلاطون کنم

Хушкии савдои ман абри баҳор олам аст

خشکی سودای من ابر بهار عالم است

Ҳаркии зини домон саҳро бугзарад маҷнӯн кунам

هرکه زین دامان صحرا بگذرد مجنون کنم

Булбулонро чун тавонам маст дар гулзор дид

بلبلان را چون توانم مست در گلزار دید

Ман ки хоҳам боғбонро аз чаман берун кунам

من که خواهم باغبان را از چمن بیرون کنم

Ман ки медонам сбкрўҳони оламро сақил

من که می دانم سبکروحان عالم را ثقیل

Як ҷаҳони бади ҳазмро бар худ гуворо чун кунам

یک جهان بد هضم را بر خود گوارا چون کنم

Ман ки натавонам бар овардани зи пои хоррҳш

من که نتوانم بر آوردن ز پا خاررهش

Хорхори ишқ ӯро чун здл берун кунам

خارخار عشق او را چون زدل بیرون کنم

Аз чаҳ нози сарви нораънои кашам чун қамарён

از چه ناز سرو نارعنا کشم چون قمریان

Ман ки соиб ме тавонам мисраӣ мавзун кунам

من که صائب می توانم مصرعی موزون کنم