Риштаи ҷисми гарони ҷонро зи сар вомӣ кунам

رشته جسم گران‌جان را ز سر وامی‌کنم

Сари бурун чун сӯзан аз ҷайб масеҳо ме кунам

سر برون چون سوزن از جیب مسیحا می‌کنم

Чун май нораси умеди пухтагиҳо монеъ аст

چون می نارس امید پختگی‌ها مانع است

Дар шикасти хами ду рӯзигар мудоро ме кунам

در شکست خم دو روزی گر مدارا می‌کنم

Оҳи оташбори ман дар ҳасрат асбоб нест

آه آتشبار من در حسرت اسباب نیست

Синаро пок аз хасу хор таманно ме кунам

سینه را پاک از خس و خار تمنا می‌کنم

Як садаф бегавҳар ибрат надорад рӯзгор

یک صدف بی‌گوهر عبرت ندارد روزگار

Нест аз ғифлат чу Тифлонгар тамошо ме кунам

نیست از غفلت چو طفلان گر تماشا می‌کنم

Чашм эҳсон дорам аз бе ҳосилони рӯзгор

چشم احسان دارم از بی‌حاصلان روزگار

Зери сарву беди домон аз тамаъ вомӣ кунам

زیر سرو و بید دامان از طمع وامی‌کنم

Аз гиребони садафи баҳр чаҳ орми сари бурун

از گریبان صدف بهر چه آرم سر برون

Ман каз оби гавҳари худ сайр дарё ме кунам

من کز آب گوهر خود سیر دریا می‌کنم

Дигаронгар бода аз мино ба соғар ме кунанд

دیگران گر باده از مینا به ساغر می‌کنند

Ман з кам зарфӣ май аз соғар ба мино ме кунам

من ز کم‌ظرفی می از ساغر به مینا می‌کنم

Бемуҳобо май занам бар қалби оташ чун сапанд

بی‌محابا می‌زنم بر قلب آتش چون سپند

Мисраи барҷастае ҳаргоҳ иншо ме кунам

مصرع برجسته‌ای هرگاه انشا می‌کنم

Ҳоши ллаҳи хонаи гулро кунам нақш ва нигор

حاش لله خانه گل را کنم نقش و نگار

Ман ки дилро сода аз хол сувидо ме кунам

من که دل را ساده از خال سویدا می‌کنم

Ончунон бо фақр хурсандам кигар боли ҳумо

آنچنان با فقر خرسندم که گر بال هما

Бар сари ман соя андозад зи сар вомӣ кунам

بر سر من سایه اندازد ز سر وامی‌کنم

Душман ойӣна софанд маъюбон ва ман

دشمن آیینه صافند معیوبان و من

Аз барои айби худ ойӣна пайдо ме кунам

از برای عیب خود آیینه پیدا می‌کنم

Нест аз азлати марои матлаб агар шӯҳрат чаро

نیست از عزلت مرا مطلب اگر شهرت چرا

Қофро санги нишони соиб чу анқо ме кунам

قاف را سنگ نشان صائب چو عنقا می‌کنم