Партави маро қиёс аз нур анҷум ме кунам

پرتو مه را قیاس از نور انجم می‌کنم

Дар муҳӣти қатраи сайри баҳр қулзум ме кунам

در محیط قطره سیر بحر قلزم می‌کنم

Нест аз Мансури камтари ҷӯши хӯни гарми ман

نیست از منصور کمتر جوش خون گرم من

Хиштро овора аз болои ин хам ме кунам

خشت را آواره از بالای این خم می‌کنم

Хандау ҷон бар лабами як бор меояд чу барқ

خنده و جان بر لبم یک بار می‌آید چو برق

Абр мегиряд ба ҳолам чун табассум ме кунам

ابر می‌گرید به حالم چون تبسم می‌کنم

Ташнаи чашмони оби шҳўории зи гавҳар бе баранд

تشنه‌چشمان آب شهواری ز گوهر بی‌برند

Доғи савдоро ниҳон аз чашм мардум ме кунам

داغ سودا را نهان از چشم مردم می‌کنم

Маргро тарҷеҳ бар теғи шаҳодат май даҳум

مرگ را ترجیح بر تیغ شهادت می‌دهم

Об дар мад назар дорам таяммум ме кунам

آب در مد نظر دارم تیمم می‌کنم

Чун тавонам шамъи олами сӯзро дар бар гирифт

چون توانم شمع عالم‌سوز را در بر گرفت

Ман ки аз нури шарории дасту по гум ме кунам

من که از نور شراری دست و پا گم می‌کنم

Мутриб аз берун надорад хилвати соҳибдилон

مطرب از بیرون ندارد خلوت صاحبدلان

Ҳамчуи ҷӯш май ба завқи худ тараннум ме кунам

همچو جوش می به ذوق خود ترنم می‌کنم

Азўри гум кардан ӣнҷо ёфт ҳаркас ҳарчӣ ёфт

ازور گم کردن اینجا یافت هرکس هرچه یافت

Хешро дониста дар роҳи талаб гум ме кунам

خویش را دانسته در راه طلب گم می‌کنم

Ҳарзаи хндии шева ман нест чун гулҳои боғ

هرزه‌خندی شیوه من نیست چون گل‌های باغ

Май барам сар дар гиребон ва табассум ме кунам

می‌برم سر در گریبان و تبسم می‌کنم

Ин ҷавоби он ғазали соиб ки мегуяд фасеҳ

این جواب آن غزل صائب که می‌گوید فصیح

« май рӯм дар оташ ва аз дӯди пай гум мекунам »

«می‌روم در آتش و از دود پی گم می‌کنم»