Гар зи дилтангии лабӣ чун ғунча хандон ме кунам

گر ز دلتنگی لبی چون غنچه خندان می‌کنم

Тарки сари зини раҳгузар бар хеш осон ме кунам

ترک سر زین رهگذر بر خویش آسان می‌کنم

Соилон аз шарми эҳсон об мегирданд ва ман

سایلان از شرم احسان آب می‌گردند و من

намешавам об аз ҳаё бо ҳарки эҳсон ме кунам

می‌شوم آب از حیا با هرکه احسان می‌کنم

То чу исои дасти худ аз чирки дунё шаста ам

تا چو عیسی دست خود از چرکِ دنیا شُسته‌ام

Даст дар як коса бо хуршед тобон ме кунам

دست در یک کاسه با خورشید تابان می‌کنم

Танги зарфии дастгоҳи айшро созад васеъ

تنگ ظرفی دستگاه عیش را سازد وسیع

Ҳаст то як қатра май дар шиша тӯфон ме кунам

هست تا یک قطره می در شیشه طوفان می‌کنم

Гарчи хӯн дар пайкарами зи афсурдагӣ пажмурда аст

گرچه خون در پیکرم ز افسردگی پژمرده است

Панҷа дар сарпанҷаи дарё чу марҷон ме кунам

پنجه در سرپنجهٔ دریا چو مرجان می‌کنم

Ҳарки аз сангини дилӣ хӯн мекунад дар коса ам

هرکه از سنگین دلی خون می‌کند در کاسه‌ام

Аз дили хўнгрми ман лаъл Бадахшон ме кунам

از دل خونگرم من لعل بدخشان می‌کنم