Мо зи ҳарфи пуч монанди садафи лаб баста ем

ما ز حرف پوچ مانند صدف لب بسته ایم

Чун гуҳар дар хилват равшандилӣ бинишаста ем

چون گهر در خلوت روشندلی بنشسته ایم

Танги натавонади замину осмон бар мо гирифт

تنگ نتواند زمین و آسمان بر ما گرفت

Чун шарор аз тангнои сангу оҳан ҷуста ем

چون شرار از تنگنای سنگ و آهن جسته ایم

Аҳли маҷлис дар шикасти мо чаҳ икдл гаштаанд ?

اهل مجلس در شکست ما چه یکدل گشته اند؟

Мо на минои тиҳӣ , на тавба нашикаста ем

ما نه مینای تهی، نه توبه نشکسته ایم

Тоҷи иқболи Сикандари ин чунин лаълӣ надошт

تاج اقبال سکندر این چنین لعلی نداشت

Пеши иأҷўҷи сухан сад хамӯшӣ баста ем

پیش یأجوج سخن سد خموشی بسته ایم

Дар муҳӣти ишқ , хӯни Нӯҳ дар ҷӯшаст ва мо

در محیط عشق، خون نوح در جوش است و ما

Чун ҳубоб аз содагӣ бар мавҷи маҳмил баста ем

چون حباب از سادگی بر موج محمل بسته ایم

Чашми мо аз бас ки тарсидааст аз пайванди халқ

چشم ما از بس که ترسیده است از پیوند خلق

Абрӯии пайвастаро аз лавҳи хотир шастаем !

ابروی پیوسته را از لوح خاطر شسته ایم!

Ёди мо аз хотири аҳбоби соиб чун равад ?

یاد ما از خاطر احباب صائب چون رود؟

Дар баёзи офариниши мисра барҷаста ем

در بیاض آفرینش مصرع برجسته ایم