Ишқро дар тангнои сина пинҳон карда ем
عشق را در تنگنای سینه پنهان کردهایم
Шӯри маҳшарро ҳисорӣ дар намакдон карда ем
شور محشر را حصاری در نمکدان کردهایم
Дар сафои синаи мо тӯтӣонро ҳарф нест
در صفای سینه ما طوطیان را حرف نیست
Азтариҳои фалаки ойӣна пинҳон карда ем
از تریهای فلک آیینه پنهان کردهایم
Санги Тифлонро диҳад гирди ятемии хокмол
سنگ طفلان را دهد گرد یتیمی خاکمال
Аз саводи шаҳр то рӯ дар биёбон карда ем
از سواد شهر تا رو در بیابان کردهایم
Нест тӯли умрро кайфияти арзи ҳаёт
نیست طول عمر را کیفیت عرض حیات
Мо ба оби талхи сулҳ аз об ҳайвон карда ем
ما به آب تلخ صلح از آب حیوان کردهایم
То азизони ҷаҳони моро Фромш карда анд
تا عزیزان جهان ما را فرامش کردهاند
Саҷдаҳои шукри пеши тоқ нисён карда ем
سجدههای شکر پیش طاق نسیان کردهایم
Матлаби мо тарки сар бар хеши осон кардан аст
مطلب ما ترک سر بر خویش آسان کردن است
Гар лабӣ чун пистаи зери пӯст хандон карда ем
گر لبی چون پسته زیر پوست خندان کردهایم
Кишти моро хӯшае гар ҳаст оҳ ҳасрат аст
کشت ما را خوشهای گر هست آه حسرت است
Дар замини шӯри тухми худ парешон карда ем
در زمین شور تخم خود پریشان کردهایم
Дар шабистони адами субҳи умеди мо бас аст
در شبستان عدم صبح امید ما بس است
Ончӣ аз анфоси сарфи оҳ ва афғон карда ем
آنچه از انفاس صرف آه و افغان کردهایم
Чун ба сайди ҷғд чун дуни ҳаматон қонеъ шавем ?
چون به صید جغد چون دون همتان قانع شویم؟
Мо ки худро бар умеди ганҷ вайрон карда ем
ما که خود را بر امید گنج ویران کردهایم
Чун самандари соиб аз иқболи ишқ бе завол
چون سمندر صائب از اقبال عشق بیزوال
Оташ сӯзандаро бар худ гулистон карда ем
آتش سوزنده را بر خود گلستان کردهایم