Мо ба чашми анҷуму афлоки хор афшонда ем

ما به چشم انجم و افلاک خار افشانده ایم

Остин чун шуъла бар дӯду шарор афшонда ем

آستین چون شعله بر دود و شرار افشانده ایم

Ин тароват нест роҳ оварад абри тангдаст

این طراوت نیست راه آورد ابر تنگدست

Остини мо дар гиребони баҳор афшонда ем

آستین ما در گریبان بهار افشانده ایم

Доғи анҷум бар дили гардуни зи оҳи гарми мост

داغ انجم بر دل گردون ز آه گرم ماست

Мо бар ин хокистари ин мушти шарор афшонда ем

ما بر این خاکستر این مشت شرار افشانده ایم

Чун сабу дар хӯни чандини соғар мерафта ем

چون سبو در خون چندین ساغر می رفته ایم

То з рӯй чашм ӯ гирди хумор афшонда ем

تا ز روی چشم او گرد خمار افشانده ایم

Осмонро ғӯта дар гирд кудурат дода ем

آسمان را غوطه در گرد کدورت داده ایم

Ҳргаҳ аз ойӣнаи хотири ғубор афшонда ем

هرگه از آیینه خاطر غبار افشانده ایم

Чун наяндозанд дар оташ , чигуна нашкананд ?

چون نیندازند در آتش، چگونه نشکنند؟

Мива бар фарқи ҷаҳон чун шохсор афшонда ем

میوه بر فرق جهان چون شاخسار افشانده ایم

Оҳ мо дорад биногваши фалакҳоро кабӯд

آه ما دارد بناگوش فلکها را کبود

Санги анҷуми мо бар ин нилии ҳисор афшонда ем

سنگ انجم ما بر این نیلی حصار افشانده ایم

Аз биёбони лола ва аз баҳри марҷон сар зада аст

از بیابان لاله و از بحر مرجان سر زده است

Хӯни гармӣ то зи чашми шуълаи бор афшонда ем

خون گرمی تا ز چشم شعله بار افشانده ایم

Ғайри дӯди дил чаҳ хезад аз каломи оташин ?

غیر دود دل چه خیزد از کلام آتشین؟

Дар замини коғазин тухми шарор афшонда ем

در زمین کاغذین تخم شرار افشانده ایم

Чун ба лафзу маънии мо май рисии борӣки шӯ

چون به لفظ و معنی ما می رسی باریک شو

Турраи сунбул ба рӯй навбаҳор афшонда ем

طره سنبل به روی نوبهار افشانده ایم

Шеъри якдасти ту соиб то чаман афрӯз шуд

شعر یکدست تو صائب تا چمن افروز شد

Остин бар рӯй гулҳои баҳор афшонда ем

آستین بر روی گلهای بهار افشانده ایم