Мо ба чашм кӯтаҳандишон чунин осӯда ем
ما به چشم کوته اندیشان چنین آسوده ایم
Варна дар ҳар кӯчае пои талаб фарсӯда ем
ورنه در هر کوچه ای پای طلب فرسوده ایم
Дар замири равшани мо чеҳра нагушӯда нест
در ضمیر روشن ما چهره نگشوده نیست
Гар ба зоҳири тира чун ойӣна назадуда ем
گر به ظاهر تیره چون آیینه نزدوده ایم
Сарфаи худ чун садаф дар бастани лаб дида ем
صرفه خود چون صدف در بستن لب دیده ایم
Варна мо чун мавҷ , бару баҳрро паймӯда ем
ورنه ما چون موج، بر و بحر را پیموده ایم
Партави хуршеди доғи хоксориҳои мост
پرتو خورشید داغ خاکساریهای ماست
Гарчи сар аз шуълаи фитрат ба гардун суда ем
گرچه سر از شعله فطرت به گردون سوده ایم
Ҳарқадр санги ҷафо аз дасти Тифлон хӯрда ем
هرقدر سنگ جفا از دست طفلان خورده ایم
Дар тавозуъи ҳамчуи шохи пурсамар афзӯда ем
در تواضع همچو شاخ پرثمر افزوده ایم
Чун науфтад зулфи мишкӣни сухан бар пои мо ?
چون نیفتد زلف مشکین سخن بر پای ما؟
Мо ба мижгони зулфи шабро умрҳо паймӯда ем
ما به مژگان زلف شب را عمرها پیموده ایم
Фикр мо нашигифт агар чун барги гули рангин буд
فکر ما نشگفت اگر چون برگ گل رنگین بود
Солҳо аз ғунча хусбон гулистон бӯда ем
سالها از غنچه خسبان گلستان بوده ایم
Лаб ба тбхоли ҷигар дар тишнагӣ тар карда ем
لب به تبخال جگر در تشنگی تر کرده ایم
Пеши Нитсаон чун садафи ҳаргиз даҳан нагушӯда ем
پیش نیسان چون صدف هرگز دهن نگشوده ایم
Нўнёзи синаи сад чок , чун гул нестем
نونیاز سینه صد چاک، چون گل نیستیم
Рӯзҳо бо субҳи содиқи ҳам гиребон бӯда ем
روزها با صبح صادق هم گریبان بوده ایم
Устихон мо надорад пардаи чарбӣ чу не
استخوان ما ندارد پرده چربی چو نی
Бас ки аз мағзи устихони хешро полуда ем
بس که از مغز استخوان خویش را پالوده ایم
Гарчи бар пешонӣ мо нест қуфли бастагӣ
گرچه بر پیشانی ما نیست قفل بستگی
Мсъди санг , доим чун дар нагушӯда ем
مسعد سنگ، دایم چون در نگشوده ایم
Хоҳ дар Мисри ғарибӣ , хоҳ дар кунҷи ватан
خواه در مصر غریبی، خواه در کنج وطن
Ҳамчуи Юсуф бегунаҳ дар чоҳ ва зиндон бӯда ем
همچو یوسف بی گنه در چاه و زندان بوده ایم
Ҳарқадр аҳбоби айб аз мо бурун оварда анд
هرقدر احباب عیب از ما برون آورده اند
Дар баробари мо зи ғайрат бар ҳунар афзӯда ем
در برابر ما ز غیرت بر هنر افزوده ایم
Ҳасрати моро ба умри рафта , чун барги хазон
حسرت ما را به عمر رفته، چون برگ خزان
наметавон донист аз дастӣ ки бар ҳам суда ем
می توان دانست از دستی که بر هم سوده ایم
Девро дар шишаи сар баста натавон банд кард
دیو را در شیشه سر بسته نتوان بند کرد
Мо чаҳ аз фикри сафари зери фалак осӯдаем ?
ما چه از فکر سفر زیر فلک آسوده ایم؟
Рӯҳро дар тангнои ҷисм пинҳон карда ем
روح را در تنگنای جسم پنهان کرده ایم
Чеҳраи хуршеди тобонро ба гул андӯда ем
چهره خورشید تابان را به گل اندوده ایم
Гарчи оби зиндагӣ аз хома мо ме чакад
گرچه آب زندگی از خامه ما می چکد
Мо зи бахти тираи соиб дар либос дӯда ем
ما ز بخت تیره صائب در لباس دوده ایم