Мо ба буии гули зи қурби гулистон осӯда ем
ما به بوی گل ز قرب گلستان آسودهایم
Аз газанди хору манъи боғбон осӯда ем
از گزند خار و منع باغبان آسودهایم
Ҷом май бар муддаои мо чу гардиш ме кунад
جام می بر مدعای ما چو گردش میکند
Гар ба ком мо нагардад осмон осӯда ем
گر به کام ما نگردد آسمان آسودهایم
Шуъларо хошоки натавонади Аннан дорӣ кунад
شعله را خاشاک نتواند عنانداری کند
Дар тариқи ишқ аз захми забон осӯда ем
در طریق عشق از زخم زبان آسودهایم
Нафаси ғофили гири мо дар интизор фурсат аст
نفس غافلگیر ما در انتظار فرصت است
Хотири мо хуш ки аз фикри ҷаҳон осӯда ем
خاطر ما خوش که از فکر جهان آسودهایم
Неъмат алвон нагардад хунбҳоии обрӯ
نعمت الوان نگردد خونبهای آبرو
Мо зи неъматҳои алвони ҷаҳон осӯда ем
ما ز نعمتهای الوان جهان آسودهایم
Дидаи моро набандад хоби сангини аҷал
دیده ما را نبندد خواب سنگین اجل
Бо хаёли ёр аз хоби гарон осӯда ем
با خیال یار از خواب گران آسودهایم
Остин бениёзӣ бар самар афшонда ем
آستین بینیازی بر ثمر افشاندهایم
Ҳамчуи сарв аз силии боди хазон осӯда ем
همچو سرو از سیلی باد خزان آسودهایم
Силӣ безинҳорро дар зери пул ором нест
سیلی بیزنهار را در زیر پل آرام نیست
Мо зи ғифлати зери тоқи осмон осӯда ем
ما ز غفلت زیر طاق آسمان آسودهایم
Рахнаи тақдирро хаси пӯш кардан мушкил аст
رخنه تقدیر را خسپوش کردن مشکل است
Варна мо аз макри ихвони замон осӯда ем
ورنه ما از مکر اخوان زمان آسودهایم
Ақл бе ҳосили сари мо гар надорад гӯи мадор
عقل بیحاصل سر ما گر ندارد گو مدار
Хона вайронаем , аз посбон осӯда ем
خانه ویرانهایم، از پاسبان آسودهایم
Домани дарёии хомӯшӣ ба даст оварда ем
دامن دریای خاموشی به دست آوردهایم
Чун даҳони моҳӣ аз поси забон осӯда ем
چون دهان ماهی از پاس زبان آسودهایم
Дар чарогоҳи ҷаҳон бар мо касеро ҳукм нест
در چراگاه جهان بر ما کسی را حکم نیست
Чун ғизоли ваҳшӣ аз хоби шубон осӯда ем
چون غزال وحشی از خواب شبان آسودهایم
Офтоби зиндагонӣ рӯй дар зардии ниҳод
آفتاب زندگانی روی در زردی نهاد
Мо сияҳи мисатони ғифлат ҳамчунон осӯда ем
ما سیهمستان غفلت همچنان آسودهایم
?данеу уқбои тамошогоҳи аҳл ғифлат аст
دنیی و عقبی تماشاگاه اهل غفلت است
Мо худоҷӯёни зи фикри ин ва он осӯда ем
ما خداجویان ز فکر این و آن آسودهایم
Ин ҷавоби он ғазали соиб ки саъдӣ гуфта аст
این جواب آن غزل صائب که سعدی گفته است
Гар баҳор ояд вагар боди хазон осӯда ем
گر بهار آید و گر باد خزان آسودهایم