Мо з аҳл оламем аммо з олам фориғем

ما ز اهل عالمیم اما ز عالم فارغیم

Аз ғаму шодӣу наврӯз ва муҳаррам фориғем

از غم و شادی و نوروز و محرم فارغیم

Чун гули коғаз ба ранги хушк қонеъ гашта ем

چون گل کاغذ به رنگ خشک قانع گشته ایم

Аз тарӣҳои саҳобу ноз шабнам фориғем

از تریهای سحاب و ناز شبنم فارغیم

Мо ба хӯн чун лолаи доғи хешро ба ме кунем

ما به خون چون لاله داغ خویش را به می کنیم

Аз намак осӯдаем аз ноз марҳам фориғем

از نمک آسوده ایم از ناز مرهم فارغیم

Синаро як рӯз бо хуршед сайқал дода ем

سینه را یک روز با خورشید صیقل داده ایم

Аз ғами зангор ва аз андеша нам фориғем

از غم زنگار و از اندیشه نم فارغیم

Нағма дар созаст аммо фориғаст аз гӯшмол

نغمه در سازست اما فارغ است از گوشمال

Мо дарин олами зи меҳнатҳои олам фориғем

ما درین عالم ز محنتهای عالم فارغیم

Ҳар чаҳ май хоҳем соиб ҳаст дар девон ӯ

هر چه می خواهیم صائب هست در دیوان او

Бо каломи мавлавии зошъор олам фориғем

با کلام مولوی زاشعار عالم فارغیم