Гирди боди домани саҳроӣ бе сомонем
گرد باد دامن صحرای بی سامانیم
Ҳеҷ касро дил наме сӯзад ба саргардонем
هیچ کس را دل نمی سوزد به سرگردانیم
Чун фалохан санг бошад шҳпри парвози ман
چون فلاخن سنگ باشد شهپر پرواز من
Ҳаст дар вақти гаронӣҳо сабк ҷавлонем
هست در وقت گرانیها سبک جولانیم
Гарчи чизе дар бисотам нест ғайр аз дарду доғ
گرچه چیزی در بساطم نیست غیر از درد و داغ
Субҳро хӯн аз шафақ дар дил кунад хандонем
صبح را خون از شفق در دل کند خندانیم
Рози пинҳонӣ ки дорам дар дили равшан чу об
راز پنهانی که دارم در دل روشن چو آب
Бетааммул метавон хонд аз хати пешонӣам
بی تامل می توان خواند از خط پیشانیم
Кардаам оби ҳаёти худ сиблати теғҳо
کرده ام آب حیات خود سبیل تیغها
Душмани хунхорро аз дӯстон ҷонем
دشمن خونخوار را از دوستان جانیم
Гарчи ӣнҷои тираи бахтии пардаи ҳолам шуда аст
گرچه اینجا تیره بختی پرده حالم شده است
Маҷлиси рӯҳонӣонро бода райҳонем
مجلس روحانیان را باده ریحانیم
наме тавон гӯй саодат ёфт аз иқболи ман
می توان گوی سعادت یافت از اقبال من
Ҳаст миҳроби дуоҳо қомат чавгонем
هست محراب دعاها قامت چوگانیم
Хӯни худро мехӯрам чун захм аз ҷӯши магас
خون خود را می خورم چون زخم از جوش مگس
Грпрӣ дохил шавад дар хилвати рӯҳонӣам
گرپری داخل شود در خلوت روحانیم
Ҳар куҷо бошам бғир аз гӯшаи дил дар ҷаҳон
هر کجا باشم بغیر از گوشه دل در جهان
Гар ҳамаи пероҳани Юсуф буд зиндонем
گر همه پیراهن یوسف بود زندانیم
Барнаме дорам иморати ҷғди ваҳшат дида ам
برنمی دارم عمارت جغد وحشت دیده ام
Байт маъмураст дар мад назар вайронем
بیت معمورست در مد نظر ویرانیم
Дар ғарибӣ ме тавон гули чид аз афкори ман
در غریبی می توان گل چید از افکار من
Дар сафоҳон бӯ надорам себи асФоҳоним
در صفاهان بو ندارم سیب اصفاهانیم
Дар чунин вақте ки май бояд гузидани дасту лаб
در چنین وقتی که می باید گزیدن دست و لب
Аз хиҷолати меҳр лаб гардӣда бе дандонем
از خجالت مهر لب گردیده بی دندانیم
Доманам покаст чун субҳ аз ғубори орзӯ
دامنم پاک است چون صبح از غبار آرزو
намедиҳад хуршеди тобони бӯса бар пешонӣам
می دهد خورشید تابان بوسه بر پیشانیم
Ҳасан агар бар печу тоби хат чунин хоҳад фузуд
حسن اگر بر پیچ و تاب خط چنین خواهد فزود
намекунад девонаи охири ин хат девонем
می کند دیوانه آخر این خط دیوانیم
намекунад бебаррагӣ аз офати спрдории маро
می کند بی برگی از آفت سپرداری مرا
Ваҳшат шамшер дорад раҳзан аз урёнем
وحشت شمشیر دارد رهزن از عریانیم
Бар сар ганҷаст пои ман чу девори ятем
بر سر گنج است پای من چو دیوار یتیم
намешавад маъмури соиб ҳар ки гардад боним
می شود معمور صائب هر که گردد بانیم