Мастеи кӯ то раҳи саҳрои маҳшари сркним

مستیی کو تا ره صحرای محشر سرکنیم

Шишаро сарви канори чашма кавсар кунем

شیشه را سرو کنار چشمه کوثر کنیم

Чеҳраи ваҳдати ниҳон дар зери зулфи касрати ас

چهره وحدت نهان در زیر زلف کثرت اس

Хоби осоиши магар дар шӯриш маҳшар кунем

خواب آسایش مگر در شورش محشر کنیم

Тухми ҳирс мо надорад реша дар реги равон

تخم حرص ما ندارد ریشه در ریگ روان

Мо ба ашки токи кишти хештан ротар кунем

ما به اشک تاک کشت خویشتن راتر کنیم

Бар қафаси зӯроварони мурғон боғ дигаранд

بر قفس زورآوران مرغان باغ دیگرند

Мо шикасти байзаро дар кори бол ва пар кунем

ما شکست بیضه را در کار بال و پر کنیم

Шуълаи саргармии мо доғ дорад меҳр ро

شعله سرگرمی ما داغ دارد مهر را

намешавад биҳуши доруи хок агар бар сар кунем

می شود بیهوش دارو خاک اگر بر سر کنیم

Гар набошад дар миён рӯй ту аз як оҳи гарм

گر نباشد در میان روی تو از یک آه گرم

Обро дар дидаи ойӣна хокистар кунем

آب را در دیده آیینه خاکستر کنیم

Ҳар чаҳ кайфият надорад суҳбаташи бор дил аст

هر چه کیفیت ندارد صحبتش بار دل است

Тоъати садсоларо дар кори як соғар кунем

طاعت صدساله را در کار یک ساغر کنیم

Ҳиммати мо панҷаи фӯлодро бартофта аст

همت ما پنجه فولاد را برتافته است

Рахна аз мижгонтар дар сад Искандар кунем

رخنه از مژگان تر در سد اسکندر کنیم

Нест шурӣ дар намакдон базм ҳастиро магар

نیست شوری در نمکدان بزم هستی را مگر

Доғи худро хуши намак аз шӯриш маҳшар кунем

داغ خود را خوش نمک از شورش محشر کنیم

Қадар дар ашкро мижгон чаҳ медонад ки чист

قدر در اشک را مژگان چه می داند که چیست

Риштаи ҷонро амонати дори ин гавҳар кунем

رشته جان را امانت دار این گوهر کنیم

Ҳанзал гардун насозад айши моро талхком

حنظل گردون نسازد عیش ما را تلخکام

Мо ба эксири қаноати заҳрро шукр кунем

ما به اکسیر قناعت زهر را شکر کنیم

Чашм мепӯшем аз он зулфи парешон то ба чанд

چشم می پوشیم از آن زلف پریشان تا به چند

Дидаро ойӣнаи дори шӯриш маҳшар кунем

دیده را آیینه دار شورش محشر کنیم

Ин ғазалро хомаи соиб ба девон май барад

این غزل را خامه صائب به دیوان می برد

Ҷой дорад сафҳаи хуршедро мстр кунем

جای دارد صفحه خورشید را مسطر کنیم