зи гироӣ чунон гаштааст бебаргу навои дастам

ز گیرایی چنان گشته است بی برگ و نوا دستم

Ки натавонад гирифт афтодагиро аз ҳавои дастам

که نتواند گرفت افتادگی را از هوا دستم

Нагирем танг дар оғӯш то он хирмани гул ро

نگیریم تنگ در آغوش تا آن خرمن گل را

намеосоед оғӯшам намеояд ба ҷои дастам

نمی آساید آغوشم نمی آید به جا دستم

Ҳамоно аз гули байт алҳзн карданд тахмирам

همانا از گل بیت الحزن کردند تخمیرم

Ки ҳаргиз чун сабу аз сар намегардад ҷудои дастам

که هرگز چون سبو از سر نمی گردد جدا دستم

Ба фикри домани он ғунчаи мастури афтодам

به فکر دامن آن غنچه مستور افتادم

Гиреҳ дар остин чун ғунча гардид аз ҳаёи дастам

گره در آستین چون غنچه گردید از حیا دستم

зи ҳасан бениёзӣ панҷа мезад бо яди Байзо

ز حسن بی نیازی پنجه می زد با ید بیضا

Ба чашм халқ гардид аз тамаъ чун аждаҳои дастам

به چشم خلق گردید از طمع چون اژدها دستم

Гиребон май дарди домони гул аз иштиёқи ман

گریبان می درد دامان گل از اشتیاق من

Чаҳ сар сабзӣаст бо бахтам чаҳ иқболаст бо дастам

چه سر سبزی است با بختم چه اقبال است با دستم

Каманди мавҷро дар тоб дорад изтироби ман

کمند موج را در تاب دارد اضطراب من

Ба дарёӣ ғам уфтадгар бигирад нохудои дастам

به دریای غم افتدگر بگیرد ناخدا دستم

Агар соиб надорам гавҳари арзандае дар каф

اگر صائب ندارم گوهر ارزنده ای در کف

Биҳамдиллоҳ ки холӣ нест аз нақди дуои дастам

بحمدالله که خالی نیست از نقد دعا دستم