На он ҷинсам ки дар қаҳти харидор аз баҳои уфтам

نه آن جنسم که در قحط خریدار از بها افتم

Ҳамон хуршеди тобонам агар дар зери пои уфтам

همان خورشید تابانم اگر در زیر پا افتم

Ба завқи нолаи ман осмони мастона май рақсад

به ذوق ناله من آسمان مستانه می رقصد

Ҷаҳони мотам саро гардад агар ман аз навои уфтам

جهان ماتم سرا گردد اگر من از نوا افتم

Дарин дарёии пурошӯби пиндории ҳубобами ман

درین دریای پرآشوب پنداری حبابم من

Ки дар ҳар гардиши чашмӣ ба гирдоби фанои уфтам

که در هر گردش چشمی به گرداب فنا افتم

Чу оташи соф аз қайд алойиқ кардаам худ ро

چو آتش صاف از قید علایق کرده ام خود را

Нагирад нақш паҳлуем агар бар бӯрёи уфтам

نگیرد نقش پهلویم اگر بر بوریا افتم

Хабар аз худ надорам чун сапанд аз биқрориҳо

خبر از خود ندارم چون سپند از بیقراریها

намедонам куҷо хезам намедонам куҷои уфтам

نمی دانم کجا خیزم نمی دانم کجا افتم

Науфтам аз садогар сад шикастам бар шикаст ояд

نیفتم از صدا گر صد شکستم بر شکست آید

Ним чинӣ ки аз андаки шикастӣ аз садои уфтам

نیم چینی که از اندک شکستی از صدا افتم

Аннани ихтиёр аз даст чун барг хазон додам

عنان اختیار از دست چون برگ خزان دادم

Чу барқи вабоад хокам медуанд то куҷои уфтам

چو برق وباد خاکم می دواند تا کجا افتم

зи ман чун партави хуршед носозӣ наме ояд

ز من چون پرتو خورشید ناسازی نمی آید

Агар хорӣ ба домонами дроўизди зи пои уфтам

اگر خاری به دامانم درآویزد ز پا افتم

Талоши маснад иззат надорам чун гронҷонон

تلاش مسند عزت ندارم چون گرانجانان

Азизам ҳар куҷо чун сояи боли ҳумои уфтам

عزیزم هر کجا چون سایه بال هما افتم

Гушоиш нест дар пешонии тухми умеди ман

گشایش نیست در پیشانی تخم امید من

Гиреҳ дар кор об уфтад агар дар Асияи уфтам

گره در کار آب افتد اگر در آسیا افتم

Паии таҳсили рӯзии дасту пое май занами соиб

پی تحصیل روزی دست و پایی می زنم صائب

Наме раведи зар аз ҷайбам ки чун гули брқФои уфтам

نمی روید زر از جیبم که چون گل برقفا افتم