Ба пои хуфтаи доими ҳарф аз шабгир ме гуфтам

به پای خفته دایم حرف از شبگیر می گفتم

зи озодии сухан дар ҳалқа занҷир ме гуфтам

ز آزادی سخن در حلقه زنجیر می گفتم

Нашуд қисмати дарин олами марои як чашми бедорӣ

نشد قسمت درین عالم مرا یک چشم بیداری

Ҳамон дар хоб , хоби дидаро таъбир ме гуфтам

همان در خواب، خواب دیده را تعبیر می گفتم

Ман он рӯзӣ ки дар оворагеи собит қадам будам

من آن روزی که در آوارگی ثابت قدم بودم

зи ваҳшати нофи оҳӯро даҳон шер ме гуфтам

ز وحشت ناف آهو را دهان شیر می گفتم

Дар он фурсат ки чашми оқибат байн дошт бенаӣ

در آن فرصت که چشم عاقبت بین داشت بینایی

Гул бехорро ман хор домангир ме гуфтам

گل بی خار را من خار دامنگیر می گفتم

Ман он рӯзӣ ки барги шодмонии доштам чун гул

من آن روزی که برگ شادمانی داشتم چون گل

Баҳори хандаи рӯро ғунча тасвир ме гуфтам

بهار خنده رو را غنچه تصویر می گفتم

Ҳанузам аз даҳон чун субҳи буи шер ме омад

هنوزم از دهان چون صبح بوی شیر می آمد

Ки чун хуршеди матлаъҳои оламгир ме гуфтам

که چون خورشید مطلعهای عالمگیر می گفتم

Ғуборолуд меомад сухан бар лаби марои соиб

غبارآلود می آمد سخن بر لب مرا صائب

Агар гоҳе ба саҳви афсона таъмир ме гуфтам

اگر گاهی به سهو افسانه تعمیر می گفتم