Збитобии Аннани хоҳиши дилро чисони печам

زبیتابی عنان خواهش دل را چسان پیچم

Ки ман чун тоб мехоҳам бар он мӯии миёни печам

که من چون تاب می خواهم بر آن موی میان پیچم

Чунон густохи гаштам чун насим аз покдомонӣ

چنان گستاخ گشتم چون نسیم از پاکدامانی

Ки дасти шохи гулро дар ҳузури боғбони печам

که دست شاخ گل را در حضور باغبان پیچم

Агар чун қатра шабнам кунад аз гули марои бистар

اگر چون قطره شبنم کند از گل مرا بستر

Чу мӯ бар рӯй оташи давр аз он нозуки миёни печам

چو مو بر روی آتش دور از آن نازک میان پیچم

Ҳадис рӯй ӯ дар пардаи хуршед ва ма гӯям

حدیث روی او در پرده خورشید و مه گویم

Збими чашми бади гулро дар авроқи хазони печам

زبیم چشم بد گل را در اوراق خزان پیچم

Биҳишт нася дорад муштарӣ бисёр чун зоҳид

بهشت نسیه دارد مشتری بسیار چون زاهد

Ба нақди имрӯз дар домони он сарви равони печам

به نقد امروز در دامان آن سرو روان پیچم

Ба ҷурми хандае каз ман насиб дигарон гардад

به جرم خنده ای کز من نصیب دیگران گردد

Дарин бстонсро то кӣ ба худ чун заъфарони печам

درین بستانسرا تا کی به خود چون زعفران پیچم

Надорам чун эй сахти ҷони андешаи рӯзӣ

ندارم چون همای سخت جان اندیشه روزی

Ки гардад нармтар аз мағз агар бростхўони печам

که گردد نرمتر از مغز اگر براستخوان پیچم

Агар аз қаҳрамон ишқ ёбам сояи дастӣ

اگر از قهرمان عشق یابم سایه دستی

Бисот ҳар ду оламро баҳам дар як замони печам

بساط هر دو عالم را بهم در یک زمان پیچم

Насузад зини гулистони ғунчаеро дил ба ман соиб

نسوزد زین گلستان غنچه ای را دل به من صائب

Тамоми умр агар бар хеш чун оби равони печам

تمام عمر اگر بر خویش چون آب روان پیچم