Гарчи бесамар монанди сарву беду шамшодам

اگرچه بی ثمر مانند سرو و بید و شمشادم

Зснги кӯдакони осӯда аз пайванди озодам

زسنگ کودکان آسوده از پیوند آزادم

Хушо сайдӣ ки донад кист сайёдаши ман он сайдам

خوشا صیدی که داند کیست صیادش من آن صیدم

Ки аз завқ гирифторӣ надонам кист сайёдам

که از ذوق گرفتاری ندانم کیست صیادم

з гуфту гӯии сарди носеҳони брхўд наме ларзам

ز گفت و گوی سرد ناصحان برخود نمی لرزم

Ки аз санги маломати ишқ афкандааст бунёдам

که از سنگ ملامت عشق افکنده است بنیادم

Агарчӣ хешро гум кардам аз нисёни перӣҳо

اگرچه خویش را گم کردم از نسیان پیریها

Ба ин шодам ки айём ҷавонӣ рафт аз ёдам

به این شادم که ایام جوانی رفت از یادم

Дар ислоҳами абаси авқот зойеъ мекунад гардун

در اصلاحم عبث اوقات ضایع می کند گردون

Ман он Тифлам ки аз шухӣ муаллим кард озодам

من آن طفلم که از شوخی معلم کرد آزادم

Чаҳ тӯҳмат бар фалаки бандам чаро аз дигарон нолам

چه تهمت بر فلک بندم چرا از دیگران نالم

Ки ман дар печу тоб аз ҷавҳари худ ҳамчуи фӯлодам

که من در پیچ و تاب از جوهر خود همچو فولادم

з бекорӣ намеоем ба кори ҳеҷ каси соиб

ز بیکاری نمی آیم به کار هیچ کس صائب

намедонам чаҳ ҳикмат буд эзадро дар эҷодам

نمی دانم چه حکمت بود ایزد را در ایجادم