Назарро то чароғи гӯшаи миҳроб худ кардам

نظر را تا چراغ گوشه محراب خود کردم

Тамошои фурӯғ гавҳар ноёб худ кардам

تماشای فروغ گوهر نایاب خود کردم

Чаҳ созад бо дили дарёи каши ман талхии олам

چه سازد با دل دریا کش من تلخی عالم

Мукаррари баҳрро дар косаи гирдоб худ кардам

مکرر بحر را در کاسه گرداب خود کردم

Надорад хоби ошиқ варна ман афсонаи олам

ندارد خواب عاشق ورنه من افسانه عالم

Ба кори чашми бедору дили бихўоб худ кардам

به کار چشم بیدار و دل بیخواب خود کردم

Аз онаст тоҷи шоҳони пойтахти эътибори ман

از آن است تاج شاهان پایتخت اعتبار من

Ки аз дарёи қаноат чун гуҳар бо об худ кардам

که از دریا قناعت چون گهر با آب خود کردم

зи хоби марг чун набӯд марои умеди бедорӣ

ز خواب مرگ چون نبود مرا امید بیداری

Ки ман дар рӯзгори зиндагонии хоб худ кардам

که من در روزگار زندگانی خواب خود کردم

Худии печида буд аз қиблаи ҳақ рӯй ман соиб

خودی پیچیده بود از قبله حق روی من صائب

Намозам рад нашуд то пушт бар миҳроб худ кардам

نمازم رد نشد تا پشت بر محراب خود کردم