Агар май доштами болу парӣ парвоз ме кардам

اگر می‌داشتم بال و پری پرواز می‌کردم

Дарин бустони сарои девони маҳшар боз ме кардам

درین بستان‌سرا دیوان محشر باز می‌کردم

Агар май буд домони шаби зулфаш ба дасти ман

اگر می‌بود دامان شب زلفش به دست من

Ҳадиси дард бе анҷоми худ оғоз ме кардам

حدیث درد بی‌انجام خود آغاز می‌کردم

Насими субҳ аз номаҳрамон буд ин гулистон ро

نسیم صبح از نامحرمان بود این گلستان را

Дар айёмӣ ки ман банди қабояш боз ме кардам

در ایامی که من بند قبایش باز می‌کردم

Сапанди шӯхи чашм аз давр дастӣ дошт бар оташ

سپند شوخ‌چشم از دور دستی داشت بر آتش

Дар он маҳфил ки ман қонӯни суҳбат соз ме кардам

در آن محفل که من قانون صحبت ساز می‌کردم

Ҳаё дар парда бегонагӣ мехӯрд хӯни худ

حیا در پرده بیگانگی می‌خورد خون خود

Ки оҳӯии турои ман шергир ноз ме кардам

که آهوی ترا من شیرگیر ناز می‌کردم

Насим беадаб занҷир мехойид дар аҳдӣ

نسیم بی‌ادب زنجیر می‌خایید در عهدی

Ки ман дар зулф ӯ чун шона даст андоз ме кардам

که من در زلف او چون شانه دست‌انداز می‌کردم

намезад об агар бар оташи ман сардии олам

نمی‌زد آب اگر بر آتش من سردی عالم

Чаҳ дилҳоро кабоб аз шуъла овоз ме кардам

چه دل‌ها را کباب از شعله آواز می‌کردم

Агар рӯй дилӣ аз партав хуршед ме дидам

اگر روی دلی از پرتو خورشید می‌دیدم

Сабк чун ранги азин бустони саро парвоз ме кардам

سبک چون رنگ ازین بستان‌سرا پرواز می‌کردم

Агар май буд дарди ишқ соиб корфармоем

اگر می‌بود درد عشق صائب کارفرمایم

Ҷаҳонро гулшан аз калаки сухан пардоз ме кардам

جهان را گلشن از کلک سخن‌پرداز می‌کردم