Саводи шаҳрро аз гиря грҳомўн наме кардам

سواد شهر را از گریه گرهامون نمی کردم

Дарин ваҳшати сролнгри ман маҷнӯн наме кардам

درین وحشت سرالنگر من مجنون نمی کردم

Умеди санги Тифлон буд боғи длгшо варна

امید سنگ طفلان بود باغ دلگشا ورنه

Ба таклифи баҳор аз хона србирўн наме кардам

به تکلیف بهار از خانه سربیرون نمی کردم

Наме гаштами сифед аз зрдрўиӣ дар сафи маҳшар

نمی گشتم سفید از زردرویی در صف محشر

Ба хӯн гирдасту теғи ёрро гулгун наме кардам

به خون گردست و تیغ یار را گلگون نمی کردم

зи шуғли хонасозӣ зиндаи зер хок ме рафтам

ز شغل خانه سازی زنده زیر خاک می رفتم

Паноҳи худ хам майгар чу афлотӯн наме кардам

پناه خود خم می گر چو افلاطون نمی کردم

Ки меомад бурун аз ӯҳдаи дарёи кашӣ чун ман

که می آمد برون از عهده دریا کشی چون من

Қаноат аз май лаълӣ агар бо хӯн наме кардам

قناعت از می لعلی اگر با خون نمی کردم

зи худ берун шудам осӯда гардидам чаҳ ме кардам

ز خود بیرون شدم آسوده گردیدم چه می کردم

Агар ин кафши танг аз пои худ берун наме кардам

اگر این کفش تنگ از پای خود بیرون نمی کردم

Агар ойӣнаи он сангдил май буд дар дастам

اگر آیینه آن سنگدل می بود در دستم

намедодам ба дасташ то дилашро хӯн наме кардам

نمی دادم به دستش تا دلش را خون نمی کردم

намешуд бе барии бори дил озодаам соиб

نمی شد بی بری بار دل آزاده ام صائب

Агар чун сарви ман ҳам мисраӣ мавзун наме кардам

اگر چون سرو من هم مصرعی موزون نمی کردم