Забон то буд гуё , теғ меборид бар фарқам

زبان تا بود گویا، تیغ می بارید بر فرقم

Ҷаҳон дороломон шуд то забон дар коми дздидм

جهان دارالامان شد تا زبان در کام دزدیدم

Макаши сар аз маломатгар сарафрозии тамаъи дорӣ

مکش سر از ملامت گر سرافرازی طمع داری

Ки ман чун шуълаи оташи зи захм хор болидам

که من چون شعله آتش ز زخم خار بالیدم

Азин сангини дилони соиб чаро чун тирнгризм

ازین سنگین دلان صائب چرا چون تیرنگریزم

Ки пар хӯн шуд даҳонам аз ҳамон дастӣ ки бӯседам

که پر خون شد دهانم از همان دستی که بوسیدم

Ба хӯни оғиштаи неъматҳои алвон ҷаҳон дидам

به خون آغشته نعمتهای الوان جهان دیدم

Забони хеш чун хуршед бар девор молидаам

زبان خویش چون خورشید بر دیوار مالیدم

Маро безор кард аз аҳли давлат , дидан дар бон

مرا بیزار کرد از اهل دولت، دیدن در بان

Ба як дидани зсди нодӣданӣ озод гардидам

به یک دیدن زصد نادیدنی آزاد گردیدم

Ба ман ҳар чун Хизр доданд умри ҷовдон , аммо

به من هر چون خضر دادند عمر جاودان، اما

Гиреҳ шуд риштаи умрами зи баси брхўиши печидам

گره شد رشته عمرم ز بس برخویش پیچیدم

Нашуд рӯзи қиёмати ҳеҷ кории дастгири ман

نشد روز قیامت هیچ کاری دستگیر من

Биҷузи дастӣ ки бар якдигар аз афсӯс молидаам

بجز دستی که بر یکدیگر از افسوس مالیدم