зи дасти хушки марҷони ноумед аз баҳр гардидам

ز دست خشک مرجان ناامید از بحر گردیدم

з рӯй талхи дарёи доман аз васли гуҳари чидам

ز روی تلخ دریا دامن از وصل گهر چیدم

Мизони назари сангин тар омад пилаи хобам

میزان نظر سنگین تر آمد پله خوابم

Чу хоби амнро бо давлат бедор санҷидам

چو خواب امن را با دولت بیدار سنجیدم

Ба осонӣ нашуд бози ин гиреҳ чун хома аз корам

به آسانی نشد باز این گره چون خامه از کارم

Ба зер теғ рафтам то зи банд озод гардидам

به زیر تیغ رفتم تا ز بند آزاد گردیدم

зи чӯби дор , нахл мива дорам гашти урёнтар

ز چوب دار، نخل میوه دارم گشت عریانتر

зи бас аз сардӣ беҳосилон бар хеш ларзидам

ز بس از سردی بی حاصلان بر خویش لرزیدم

зи чашми бози доим дар раҳи сайл хатар будам

ز چشم باز دایم در ره سیل خطر بودم

Фитодам дар ҳисори офият то чашми пӯшедам

فتادم در حصار عافیت تا چشم پوشیدم

Замини тоҷи сари ман буд то сар дар ҳаво будам

زمین تاج سر من بود تا سر در هوا بودم

Фурӯ рафтам ба худ афлокро дар зер по дидам

فرو رفتم به خود افلاک را در زیر پا دیدم

Нашуд бар хоксориҳои ман чун оби раҳми орад

نشد بر خاکساریهای من چون آب رحم آرد

Ба пои сарви ин гулзори чандоне ки ғлтидм

به پای سرو این گلزار چندانی که غلطیدم

зи гӯши бастаи сангини дилони тирам ба санг омад

ز گوش بسته سنگین دلان تیرم به سنگ آمد

Дарин маҳфили з бебаррагӣ чунӣ чандон ки нолидам

درین محفل ز بی برگی چونی چندان که نالیدم

Ба аҳди ман замин ноёб чун эксир шуд соиб

به عهد من زمین نایاب چون اکسیر شد صائب

зи бас хӯн хӯрдам ва бар лаби зи ғайрат хок молидаам

ز بس خون خوردم و بر لب ز غیرت خاک مالیدم