Бар он пои ҳиное рӯй зард хеш молидаам

بر آن پای حنایی روی زرد خویش مالیدم

Азин гулшан ки чидааст ин гули раъно ки ман чидам

ازین گلشن که چیده است این گل رعنا که من چیدم

Манам бепарда май байнами туро , ёрб чаҳ бахтаст ин

منم بی پرده می بینم ترا، یارب چه بخت است این

Ки май мардуми зи шодии гртро дар хоб ме дидам

که می مردم ز شادی گرترا در خواب می دیدم

Ман андоз сар ман кард даст аз остини берун

من انداز سر من کرد دست از آستین بیرون

Дарин бстонсро чун гул ба рӯй ҳар ки хандидам

درین بستانسرا چون گل به روی هر که خندیدم

Ғизоӣ рӯҳ шуд дар дили шикастам ҳар таманное

غذای روح شد در دل شکستم هر تمنایی

Либос офият гардид чашм аз ҳар чаҳ пӯшедам

لباس عافیت گردید چشم از هر چه پوشیدم

Надидам муҳаррамӣ чун кӯҳкан то дард дил гӯям

ندیدم محرمی چون کوهکن تا درد دل گویم

Ба ширини кории санъати зи санги одами трошидм

به شیرین کاری صنعت ز سنگ آدم تراشیدم

Ҳамон хиҷлати зи табъи созгор хештан дорам

همان خجلت ز طبع سازگار خویشتن دارم

Ба мижгон гарчи хор аз раҳгузори душманони чидам

به مژگان گرچه خار از رهگذار دشمنان چیدم

Ки бар ман метавонад пишдстӣ бар хато кардан

که بر من می تواند پیشدستی بر خطا کردن

Намонад аз ман нишони пои дарин раҳи бскаҳи лғзидм

نماند از من نشان پا درین ره بسکه لغزیدم

Нашуд як бори он сарви равон дар зер по бинад

نشد یک بار آن سرو روان در زیر پا بیند

Ба зери пой ӯ чун оби чандоне ки ғлтидм

به زیر پای او چون آب چندانی که غلطیدم

Ки аз озод мардон дорад иқболи чунин соиб

که از آزاد مردان دارد اقبال چنین صائب

Ки дар соъати рабуданд аз кафам бар ҳар чаҳ ларзидам

که در ساعت ربودند از کفم بر هر چه لرزیدم