Ба дил захм намойоне чу паргор аз ду сар дорам
به دل زخم نمایانی چو پرگار از دو سر دارم
Ки як по дар ҳзри пайвастаи як по дар сафар дорам
که یک پا در حضر پیوسته یک پا در سفر دارم
Нагардад уқдаҳои ман чаро ҳар рӯзи мушкилтар
نگردد عقده های من چرا هر روز مشکلتر
Ки чун сарв аз ръўнти дасти доим бар камар дорам
که چون سرو از رعونت دست دایم بر کمر دارم
Асар аз гиря мастона меҷӯям , зиҳии ғифлат
اثر از گریه مستانه می جویم، زهی غفلت
Ки чашми шустушӯии нома аз домон тар дорам
که چشم شستشوی نامه از دامان تر دارم
Задам то пушти пои мардонаи наълин таъаллуқ ро
زدم تا پشت پا مردانه نعلین تعلق را
з ҳар хории дарин водии баҳорӣ дар назар дорам
ز هر خاری درین وادی بهاری در نظر دارم
Чунон аз ишқ коҳидаҳаст ҷисми нотавони ман
چنان از عشق کاهیده است جسم ناتوان من
Ки агар уфтам ба фикри қатра аз тӯфон хатар дорам
که اگر افتم به فکر قطره از طوفان خطر دارم
Ҳамон битоқтм ҳар чанд дарёро кашам дар бар
همان بیطاقتم هر چند دریا را کشم در بر
Ки дар ҳар ҷунбишӣ чун мавҷи оғӯш дигар дорам
که در هر جنبشی چون موج آغوش دگر دارم
Мадон чун ришта аз ман , ҳар чаҳ бошад ҷузи туҳидастӣ
مدان چون رشته از من، هر چه باشد جز تهیدستی
Ки ин паҳлавии чарб аз партави қурб гуҳар дорам
که این پهلوی چرب از پرتو قرب گهر دارم
Шавад шамшери зҳролўдаҳ эй чун сарви баҳри ман
شود شمشیر زهرآلوده ای چون سرو بهر من
Чун абри навбаҳорон ҳар киро аз хок бурдорам
چون ابر نوبهاران هر که را از خاک بردارم
Маро бигзор чун парвона то оташи занам дар худ
مرا بگذار چون پروانه تا آتش زنم در خود
Ки баҳри гирди сари гаштани пару бол дигар дорам
که بهر گرد سر گشتن پر و بال دگر دارم
Ним ғофили зи ҳақи роҳбар гар раҳнамоем шуд
نیم غافل ز حق راهبر گر رهنمایم شد
Ки ман ҳам миннати овораге бар роҳбар дорам
که من هم منت آوارگی بر راهبر دارم
Маро натавон ба ширинӣ чу тӯтии сайди худ кардан
مرا نتوان به شیرینی چو طوطی صید خود کردن
Ки дар дил аз шикасти орзӯи танг шукр дорам
که در دل از شکست آرزو تنگ شکر دارم
Агар донам ба он лаб мерасад соиби шароби ман
اگر دانم به آن لب می رسد صائب شراب من
Ба ҷӯшӣ ме тавонам сақфи ин майхона бурдорам
به جوشی می توانم سقف این میخانه بردارم