намеояд бурун аз пардаи овозӣ ки ман дорам

نمی آید برون از پرده آوازی که من دارم

Кунад мизробро хӯн дар ҷигарсозӣ ки ман дорам

کند مضراب را خون در جگر سازی که من دارم

зи меҳри хомшии беҳудаи гӯйонро даҳани бастам

ز مهر خامشی بیهوده گویان را دهن بستم

Сухани натавонад аз худ сохт ғаммозӣ ки ман дорам

سخن نتواند از خود ساخت غمازی که من دارم

Наёяд ҳар зиҳи нолӣ чун сапанд аз ман дарин маҳфил

نیاید هر زه نالی چون سپند از من درین محفل

Ҳамин дар сӯхтан май хезади овозӣ ки ман дорам

همین در سوختن می خیزد آوازی که من دارم

Чу гули охири гиребони марои сад чок ме созад

چو گل آخر گریبان مرا صد چاک می سازد

Ба ранги ғунча дар дили хурдаи розӣ ки ман дорам

به رنگ غنچه در دل خرده رازی که من دارم

намеояд зи ман чун чашм бар гирди ҷаҳони гаштан

نمی آید ز من چون چشم بر گرد جهان گشتن

Ҳамин дар хона хешаст парвозӣ ки ман дорам

همین در خانه خویش است پروازی که من دارم

зи ҳайрат сайқалӣ гардӣда чун ойӣнаи чашми ман

ز حیرت صیقلی گردیده چون آیینه چشم من

Надорад хоби раҳ дар дидаи бозӣ ки ман дорам

ندارد خواب ره در دیده بازی که من دارم

Фалакро манзили нақли макон хеш ме донад

فلک را منزل نقل مکان خویش می داند

Гиреҳ дар синаи ин оҳи сбктозӣ ки ман дорам

گره در سینه این آه سبکتازی که من دارم

Надорад бар Зулайхои моҳи Миср аз покдомонӣ

ندارد بر زلیخا ماه مصر از پاکدامانی

зи файз бениёзӣ бар ҷаҳони нозӣ ки ман дорам

ز فیض بی نیازی بر جهان نازی که من دارم

Ба чашми баста дар хӯн мекашад сайдӣ ки ме хоҳад

به چشم بسته در خون می کشد صیدی که می خواهد

зи баси гӣранда афтодааст шаҳбозӣ ки ман дорам

ز بس گیرنده افتاده است شهبازی که من دارم

Чу мижгон мезанад дар ҳар нигаҳ бар ҳам ду олам ро

چو مژگان می زند در هر نگه بر هم دو عالم را

зи хубон дар назари чашм Фсў насозӣ ки ман дорам

ز خوبان در نظر چشم فسو نسازی که من دارم

Набошад ҷузи срири хомаи сҳроФрини худ

نباشد جز صریر خامه سحرآفرین خود

Дарин ваҳшати сарои соиби ҳам овозӣ ки ман дорам

درین وحشت سرا صائب هم آوازی که من دارم