Агар чаҳ чун дуо аз дасти худ як каф замин дорам
اگر چه چون دعا از دست خود یک کف زمین دارم
зи муҳтоҷон ба гирди хеши чандини хӯша чин дорам
ز محتاجان به گرد خویش چندین خوشه چین دارم
Маро бе ҳамдамии мҳрлбу банд забон гашта
مرا بی همدمی مهرلب و بند زبان گشته
Вагарнаи нолаҳо чун неи гиреҳ дар остин дорам
وگرنه ناله ها چون نی گره در آستین دارم
Ба ҷои хӯшаи афшонам агар хирман ба домонаш
به جای خوشه افشانم اگر خرمن به دامانش
Ҳамон аз боддстии инфеъол аз хӯша чин дорам
همان از باددستی انفعال از خوشه چین دارم
Марои хунгармии миннати зи кӯрии пеш май сӯзад
مرا خونگرمی منت ز کوری پیش می سوزد
зи майли тўтё дар чашми майл оташин дорам
ز میل توتیا در چشم میل آتشین دارم
Ним эмини зи теғи интиқоми чарх кам фурсат
نیم ایمن ز تیغ انتقام چرخ کم فرصت
Чу минои хандаро бо гиря дар як остин дорам
چو مینا خنده را با گریه در یک آستین دارم
Нагардад снблстон чун биёбони ҷунун аз ман
نگردد سنبلستان چون بیابان جنون از من
Ки сармашқи ҷунун зон хату хол анбарин дорам
که سرمشق جنون زان خط و خال عنبرین دارم
зи пос дил машав дар зулфи анбари фоми худ ғофил
ز پاس دل مشو در زلف عنبر فام خود غافل
Ки равшани ин шабистони рози оҳ оташин дорам
که روشن این شبستان راز آه آتشین دارم
Шавад мақбул дар даргоҳи ҳақ чун саҷдаи шукрам
شود مقبول در درگاه حق چون سجده شکرم
Ки доғи лаънат аз даргоҳи ду нон бар ҷабин дорам
که داغ لعنت از درگاه دو نان بر جبین دارم
Дарин гулзор чун гули хурдаи худ ҷамъ чун созам
درین گلزار چون گل خرده خود جمع چون سازم
Ки аз ҳар шабнам ӯ чашми шурӣ дар камӣн дорам
که از هر شبنم او چشم شوری در کمین دارم
Ним чун дигаронгар соҳиби хирман , ним ғамгин
نیم چون دیگران گر صاحب خرمن، نیم غمگین
Биҳамдиллоҳ ки аз қисмати забон гандумин дорам
بحمدالله که از قسمت زبان گندمین دارم
Кунад дар як нафаси таии ҳФтхўони осмонҳо ро
کند در یک نفس طی هفتخوان آسمانها را
Барроқӣ каз дили битоб , ман дар зер зин дорам
براقی کز دل بیتاب، من در زیر زین دارم
Нагардад чун ба чашмами олами равшани сияҳи соиб
نگردد چون به چشمم عالم روشن سیه صائب
Ки рӯ дар мардумон аз номҷўиӣ чун нигин дорам
که رو در مردمان از نامجویی چون نگین دارم