Агар чаҳ даврам аз даргоҳи роҳ ёрбӣ дорам

اگر چه دورم از درگاه راه یاربی دارم

Надорам ҳеҷ агар дар дасти домон шабӣ дорам

ندارم هیچ اگر در دست دامان شبی دارم

Надорам дар бисоти осмонгар ахтари саъдӣ

ندارم در بساط آسمان گر اختر سعدی

зи доғи ноумедии синаи пар кавкабӣ дорам

ز داغ ناامیدی سینه پر کوکبی دارم

Шавам бо хору гули икрнг носозӣ наме донам

شوم با خار و گل یکرنگ ناسازی نمی دانم

Дарин гулзор чун шабнами дили хуш машрабӣ дорам

درین گلزار چون شبنم دل خوش مشربی دارم

зи домони иҷобати боди кӯтаҳи дасти умедам

ز دامان اجابت باد کوته دست امیدم

Бғир аз тарки матлаб дар дуогар матлабӣ дорам

بغیر از ترک مطلب در دعا گر مطلبی دارم

зи фарёди гулӯи сӯзам чу не маълум ме гардад

ز فریاد گلو سوزم چو نی معلوم می گردد

Ки пайванд наоне бобати шукр лабӣ дорам

که پیوند نهانی بابت شکر لبی دارم

Аз он гӯии саодат дар хами чавгони ман рақсад

از آن گوی سعادت در خم چوگان من رقصد

Ки дар мади назари доими туранҷ ғабғабӣ дорам

که در مد نظر دایم ترنج غبغبی دارم

Набошад чун мусалсали нолаи дарди ошнои ман

نباشد چون مسلسل ناله درد آشنای من

Ки ман дар даст чун зулфи дароз ӯ шабӣ дорам

که من در دست چون زلف دراز او شبی دارم

Мизоҷи нозуки дилдорро фаҳмидаам соиб

مزاج نازک دلدار را فهمیده ام صائب

Ба андоз замини бӯсаши збрги гул лабӣ дорам

به انداز زمین بوسش زبرگ گل لبی دارم