Хушо рӯзӣ ки манзил дар саводи Исфаҳони созам

خوشا روزی که منزل در سواد اصفهان سازم

зи васф зинда равадаш хомаро рутаби аллсони созам

ز وصف زنده‌رودش خامه را رَطب‌اللّسان سازم

Насими осо ба гирд сар бигардам чорбоғш ро

نسیم‌آسا به گرد سر بگردم چارباغش را

Ба ҳар шохӣ ки биншинад дили ман ошёни созам

به هر شاخی که بنشیند دل من آشیان سازم

Шавад равшани ду чашмам аз саводи серумаи хез ӯ

شود روشن دو چشمم از سواد سرمه‌خیز او

зи мижгон зинда равад гиряи шодии равони созам

ز مژگان زنده‌رودِ گریهٔ شادی روان سازم

з шукр башиканам хусрави сифати бозори ширин ро

ز شکّر بشکنم خسرو‌صفت بازار شیرین را

Ба малики Исфаҳони шабдизро оташи Аннани созам

به مُلک اصفهان شبدیز را آتش‌عنان سازم

Салои об ҳайвон мезанад теғи ҷавони мардаш

صلای آب حیوان می‌زند تیغ جوان‌مردش

Чаро чун Хизр кам ҳиммат ба умри ҷовдони созам ?

چرا چون خضرِ کم‌همّت به عمرِ جاودان سازم؟

Ба мижгони хоб махмал медиҳад ҷои ҷисми зорам ро

به مژگان خواب مخمل می‌دهد جا جسم زارم را

Чаро ороми гоҳи хеш аз теғу синони созам ?

چرا آرام‌گاه خویش از تیغ و سنان سازم؟

Ба ин гармӣ ки ман рӯ аз ғарибӣ дар ватан дорам

به این گرمی که من رو از غریبی در وطن دارم

Агар бар санг бигзорам қадам , реги равони созам

اگر بر سنگ بگذارم قدم، ریگ روان سازم

Миёни обу оташи тарҳи сулҳи андохтам аммо

میان آب و آتش طرح صلح انداختم اما

намедонам туро бар хештан чун меҳрбони созам ?

نمی‌دانم تو را بر خویشتن چون مهربان سازم؟

Баланди афтодаи соиби он қадри табъи худододам

بلند افتاده صائب آنقدر طبع خدادادم

Ки шамъи таврро хомӯш аз теғи забони созам

که شمع طور را خاموش از تیغ زبان سازم