Агар бо моҳи канъон дар таҳи як перҳан бошам

اگر با ماه کنعان در ته یک پیرهن باشم

Ҳамон аз шарми дурандеш дар байт алҳзн бошам

همان از شرم دوراندیش در بیت الحزن باشم

Ҳамон аз хори хори шавқ бар хошок май ғалатам

همان از خار خار شوق بر خاشاک می غلطم

Агар чун буии гул бо бод дар як перҳан бошам

اگر چون بوی گل با باد در یک پیرهن باشم

Надорад аз парешонеи сухани ғайр аз туҳидастӣ

ندارد از پریشانی سخن غیر از تهیدستی

Чаро чун шона дар қайди сари зулф сухан бошам

چرا چون شانه در قید سر زلف سخن باشم

Набинад пеши пои сайри худ дар осмони анҷум

نبیند پیش پای سیر خود در آسمان انجم

Агар на аз дили бедори шамъи ин лаган бошам

اگر نه از دل بیدار شمع این لگن باشم

Чароғи давлати бедори ширкат бар наме тобад

چراغ دولت بیدار شرکت بر نمی تابد

намехоҳам ки бо парвона дар як анҷуман бошам

نمی خواهم که با پروانه در یک انجمن باشم

Ту аз дарди сухан май нолӣ ва ман ҳолатӣ дорам

تو از درد سخن می نالی و من حالتی دارم

Ки мемеРом агар як лаҳза бедард сухан бошам

که می میرم اگر یک لحظه بی درد سخن باشم

Чу хӯни мурдаи токии пой дар домани биФшорм

چو خون مرده تاکی پای در دامن بیفشارم

Ду рӯзии ҳамчуи шабнам хуш нишин ҳар чаман бошам

دو روزی همچو شبنم خوش نشین هر چمن باشم

Агар доғи ғарибӣ серума созад устихонам ро

اگر داغ غریبی سرمه سازد استخوانم را

Аз он беҳтар ки чун гул бар кафи даст ватан бошам

از آن بهتر که چون گل بر کف دست وطن باشم

Маро чун хилвати дили сайр гоҳе ҳаст дар паҳлу

مرا چون خلوت دل سیر گاهی هست در پهلو

Чаро чун буии гули парвона ҳар анҷуман бошам

چرا چون بوی گل پروانه هر انجمن باشم

Чаҳ худро май занӣ бар теғи оҳи хонаи сӯзи ман

چه خود را می زنی بر تیغ آه خانه سوز من

Маро бигзор соиб то ба ҳол хештан бошам

مرا بگذار صائب تا به حال خویشتن باشم