Чунон баради ихтиёр аз дасти он сарви қбопўшм

چنان برد اختیار از دست آن سرو قباپوشم

Ки ояд дар назарҳо хушк чун миҳроби оғӯшам

که آید در نظرها خشک چون محراب آغوشم

зи буии хӯни дили назорагиро об май созам

ز بوی خون دل نظارگی را آب می‌سازم

Ба зоҳир чун лаби теғ аз шикоят гарчи хомӯшам

به ظاهر چون لب تیغ از شکایت گرچه خاموشم

Ҷунун ман шуд аз захми забони носеҳони афзӯн

جنون من شد از زخم زبان ناصحان افزون

На он дарёии пуршӯрам ки битавон кард хаси пӯшам

نه آن دریای پرشورم که بتوان کرد خس‌پوشم

Ман он ҳасани ғарибами корвони офариниш ро

من آن حسن غریبم کاروان آفرینش را

Ки ҷои силии ихвон буд нили биногвашам

که جای سیلی اخوان بود نیل بناگوشم

Ман аз кам моиагӣ меҳр хамӯшӣ бар даҳан дорам

من از کم‌مایگی مهر خموشی بر دهن دارم

Ман он баҳрам ки гавҳар дар садаф шуд об аз ҷӯшам

من آن بحرم که گوهر در صدف شد آب از جوشم

зи хории он ятемами домани саҳрои имкон ро

ز خواری آن یتیمم دامن صحرای امکان را

Кигар хокам сабу гардад намегиранд бар дӯшам

که گر خاکم سبو گردد نمی‌گیرند بر دوشم

Фалаки беҳудаи соиби саъй дар ахФоӣ ман дорад

فلک بیهوده صائب سعی در اخفای من دارد

На он шамъам ки битавон дошт пинҳони зери сарпӯшам

نه آن شمعم که بتوان داشت پنهان زیر سرپوشم