Нашуд сарвии дарин бстонсрои як бори ҳмдўшм

نشد سروی درین بستانسرا یک بار همدوشم

зи оташи талъатӣ равшан нашуд миҳроби оғӯшам

ز آتش طلعتی روشن نشد محراب آغوشم

Саромад гарчи дар оғӯшсозӣ умри ман чун гул

سرآمد گرچه در آغوش سازی عمر من چون گل

Нашуд як бори дрброиди он сарви қбопўшм

نشد یک بار دربرآید آن سرو قباپوشم

Саропоем чу соғари як даҳан хамёза ме гардад

سراپایم چو ساغر یک دهن خمیازه می گردد

Чу мегардад ба хотири ёди он лабҳои май нӯшам

چو می گردد به خاطر یاد آن لبهای می نوشم

Ба ҳар афсона натавон ҳамчуи Тифлони басти чашми ман

به هر افسانه نتوان همچو طفلان بست چشم من

Ки қадари вақт дон кардааст он субҳи биногвашам

که قدر وقت دان کرده است آن صبح بناگوشم

На зон сони шуъла вар шуд оташи битобим аз дил

نه زان سان شعله ور شد آتش بیتابیم از دل

Ки лаъли обдор ӯ тавонад кард хомӯшам

که لعل آبدار او تواند کرد خاموشم

Набошад биўФоиии шеваи ман чун ҳўснокон

نباشد بیوفایی شیوه من چون هوسناکان

Ки дар даврони хат аз бандагони ҳалқа дар гӯшам

که در دوران خط از بندگان حلقه در گوشم

Лаби ҷонпарварат бар ман на он ҳақ намак дорад

لب جان پرورت بر من نه آن حق نمک دارد

Ки дар рӯзи сиёҳ хат шавад аз дили фаромӯшам

که در روز سیاه خط شود از دل فراموشم

Агарчӣ ме тавонам зери бори олимӣ рафтан

اگرچه می توانم زیر بار عالمی رفتن

Гаронӣ мекунад дасти навозиш бар сари дӯшам

گرانی می کند دست نوازش بر سر دوشم

Чаҳ хоҳад кард соиби бодаи ман бо тнки зарфон

چه خواهد کرد صائب باده من با تنک ظرفان

Ки хамро поикўбон дошт дар майхонаҳо ҷӯшам

که خم را پایکوبان داشت در میخانه ها جوشم