зи ҷӯши синаи ҳарфи офарини майхонаи хешам

ز جوش سینه حرف آفرین میخانه خویشم

зи маънӣҳои рангини бодаи паймонаи хешам

ز معنیهای رنگین باده پیمانه خویشم

Ним парвона то баргарди шамъи дигарон гирдам

نیم پروانه تا برگرد شمع دیگران گردم

Ки ман аз шуълаи овози худ парвонаи хешам

که من از شعله آواز خود پروانه خویشم

Ҳиҷоб аз хӯбӣ кирдор гардӣдааст гуфторам

حجاب از خوبی کردار گردیده است گفتارم

Ба хоби ғифлат аз ширинии афсонаи хешам

به خواب غفلت از شیرینی افسانه خویشم

зи хилвати ҳалқаи суҳбати марои берун наме орад

ز خلوت حلقه صحبت مرا بیرون نمی آرد

Ки дар ҳар ҷо ки бошам чун камон дар хонаи хешам

که در هر جا که باشم چون کمان در خانه خویشم

зи неъматҳои алвони буи хӯн ояд ба мағзи ман

ز نعمتهای الوان بوی خون آید به مغز من

Дарин меҳмонсарои қонеъ ба обу донаи хешам

درین مهمانسرا قانع به آب و دانه خویشم

Ним собити қадам дар куфру имон аз ду рангӣҳо

نیم ثابت قدم در کفر و ایمان از دو رنگیها

Гуҳии байтулҳаром хешу гуҳи бтхонаҳи хешам

گهی بیت الحرام خویش و گه بتخانه خویشم

зи ҷӯй шер кардам талх бар худ хоби ширин ро

ز جوی شیر کردم تلخ بر خود خواب شیرین را

Хаҷал чун кӯҳкани зини бозии тифлонаи хешам

خجل چون کوهکن زین بازی طفلانه خویشم

зи бори дили сабки созам агар дӯши ду олам ро

ز بار دل سبک سازم اگر دوش دو عالم را

Ҳамон дар зери бори ҳиммати мардонаи хешам

همان در زیر بار همت مردانه خویشم

Чу хӯн шуд машк мумкин нест дигари бор хӯн гардад

چو خون شد مشک ممکن نیست دیگر بار خون گردد

Абас дар фикри ислоҳи дили девонаи хешам

عبث در فکر اصلاح دل دیوانه خویشم

зи қаҳти ҳасан бо сӯзи дили худ ишқ май бозам

ز قحط حسن با سوز دل خود عشق می بازم

Дарин ваҳдати сарои ҳам шамъ ва ҳам парвонаи хешам

درین وحدت سرا هم شمع و هم پروانه خویشم

Рабӯдааст ончунон фикру хаёл ӯ марои соиб

ربوده است آنچنان فکر و خیال او مرا صائب

Ки дар суҳбати ҳамон дар хилвати ҷононаи хешам

که در صحبت همان در خلوت جانانه خویشم