Ғубор олуд исёни бас ки шуд ҷони ҳўснокм

غبار آلود عصیان بس که شد جان هوسناکم

Сиришк шамъ гардад муҳраи гул бар сари хокам

سرشک شمع گردد مهره گل بر سر خاکم

зи хоби нестӣ дар ҳашар аз он србр наме орм

ز خواب نیستی در حشر از آن سربر نمی آرم

Ки метарсам кунад гирди хиҷолати зинда дар хокам

که می ترسم کند گرد خجالت زنده در خاکم

Чаҳ ба аз шҳпр тавфиқ бошад мурғ бепар ро

چه به از شهپر توفیق باشد مرغ بی پر را

Чаро андешад аз теғи шаҳодати ҷони бибокм

چرا اندیشد از تیغ شهادت جان بیباکم

зи ман гул чидан аз рухсор маҳҷӯбон наме ояд

ز من گل چیدن از رخسار محجوبان نمی آید

Нёлоид ба хӯни бигноҳони домани покам

نیالاید به خون بیگناهان دامن پاکم

Маро аз синаи софии кини кас дар дил наме монад

مرا از سینه صافی کین کس در دل نمی ماند

Ки тӯтӣ мешавад зангор дар ойӣнаи покам

که طوطی می شود زنگار در آیینه پاکم

зи чашми шӯри ахтари як сар сӯзан наяндешам

ز چشم شور اختر یک سر سوزن نیندیشم

Нагирад бахя чун субҳ аз гушоиши синаи чокам

نگیرد بخیه چون صبح از گشایش سینه چاکم

Ба гирди донаи баҳри хирад кардан Асия гардад

به گرد دانه بهر خرد کردن آسیا گردد

На аз меҳраст агар баргард сар мегардад афлокам

نه از مهرست اگر برگرد سر می گردد افلاکم

зи мисвоки рибои занги дандонами яке сад шуд

ز مسواک ربایی زنگ دندانم یکی صد شد

Сарангушти надомат кош мегардид мисвокам

سرانگشت ندامت کاش می گردید مسواکم

зи кӯҳи ғами дили битоби ман ором ме гирад

ز کوه غم دل بیتاب من آرام می گیرد

намесозад шаробу шоҳиду мутриби трбнокм

نمی سازد شراب و شاهد و مطرب طربناکم

Чу хори хушки даст аз домани шаб бар наме дорам

چو خار خشک دست از دامن شب بر نمی دارم

Фитад чун кор бо домони мардуми хори намнокам

فتد چون کار با دامان مردم خار نمناکم

Змстии гиряи гардани хӯн ба хӯн шустан буд соиб

زمستی گریه گردن خون به خون شستن بود صائب

Магари золўдгиҳо пок созад гиряи токам

مگر زآلودگیها پاک سازد گریه تاکم