На имрӯзи сети савдои ҷунунро решаи дрҷонм

نه امروز ست سودای جنون را ریشه درجانم

Ба чӯби гул адаб кардӣ муаллим дар дабистонам

به چوب گل ادب کردی معلم در دبستانم

Азизи Мисрам аммо дар Фромшхонаҳи чоҳам

عزیز مصرم اما در فرامشخانه چاهم

Гули хуршедам аммо бар канори тоқи нисёнам

گل خورشیدم اما بر کنار طاق نسیانم

Ба грдхўони мардум чун магаси нохонда чун гирдам ?

به گردخوان مردم چون مگس ناخوانده چون گردم؟

Ки ман дар хонаи худ аз ҳаёи нохондаи меҳмонам

که من در خانه خود از حیا ناخوانده مهمانم

Таманнои танам чун ба гирд хотирам гардад ?

تمنای تنم چون به گرد خاطرم گردد؟

Ки чашми шӯри бод дар ҷгрхўрдни намакдонам

که چشم شور باد در جگرخوردن نمکدانم

зи ман санҷидаи вазъи олам ва сангаст ризқи ман

ز من سنجیده وضع عالم و سنگ است رزق من

Ҳамоно ман дарин бозори пурошӯби мизонам

همانا من درین بازار پرآشوب میزانم

Чунон маҳвам ки ашки талх дар чашмам наме гардад

چنان محوم که اشک تلخ در چشمم نمی گردد

Қиёматгар намакдони бишиканад дар чашми ҳайронам

قیامت گر نمکدان بشکند در چشم حیرانم

Лаби афсӯс агар ғофил ба дандони ошнои созам

لب افسوس اگر غافل به دندان آشنا سازم

Ду чандон май баради миқрози қисмат аз лаби нонам

دو چندان می برد مقراض قسمت از لب نانم

Гулӣ гуфтам ба хоб аз гулшани рухсор ӯ чинам

گلی گفتم به خواب از گلشن رخسار او چینم

Парид аз чашми хоб аз ҳоиҳўии ъндлибонм

پرید از چشم خواب از هایهوی عندلیبانم

Наме уфтам чу Искандар ба дунболи Хизри соиб

نمی افتم چو اسکندر به دنبال خضر صائب

Ман он Хизрам ки об рӯй бошад оби ҳайвонам

من آن خضرم که آب روی باشد آب حیوانم