Куҷои моил ба ҳар дил гардад абрӯе ки ман донам ?

کجا مایل به هر دل گردد ابرویی که من دانم؟

Ки сар май печад аз Юсуфи тарозуе ки ман донам

که سر می‌پیچد از یوسف ترازویی که من دانم

Шуморади мавҷи дарёии сароб аз бениёзӣ ҳо

شمارد موج دریای سراب از بی‌نیازی‌ها

Суҷуд на фалакро тоқи абрӯе ки ман донам

سجود نه فلک را طاق ابرویی که من دانم

зи хошоки ҷигари дузи алойиқ пок ме созад

ز خاشاک جگر دوز علایق پاک می‌سازد

Замини синаи синаҳоро оташини рӯе ки ман донам

زمین سینه سینه‌ها را آتشین‌رویی که من دانم

Фалакро мекашад чун қамарён дар ҳалқаи фармон

فلک را می‌کشد چون قمریان در حلقه فرمان

Ба гесуии мусалсали сару дилҷӯе ки ман донам

به گیسوی مسلسل سر و دلجویی که من دانم

Кунад ҳам сайр бо тахти сулаймон дар ҷаҳонгардӣ

کند هم سیر با تخت سلیمان در جهانگردی

зи шухии шишаи дилро парии рӯе ки ман донам

ز شوخی شیشه دل را پری‌رویی که من دانم

Ба як дидан кунад равшантар аз рухсораи Юсуф

به یک دیدن کند روشن‌تر از رخساره یوسف

Чароғи дидаи ёқӯбро рӯе ки ман донам

چراغ دیده یعقوب را رویی که من دانم

Ҷигаргоҳи замини кони Бадахшон зуд ме гардад

جگرگاه زمین کان بدخشان زود می‌گردد

Чунингар теғ ронад дасту бозуе ки ман донам

چنین گر تیغ راند دست و بازویی که من دانم

Чу мағз писта мегирад ба шукри талхи комон ро

چو مغز پسته می‌گیرد به شکر تلخ‌کامان را

Ба ҳарфи шаккарини лаъли сухангӯе ки ман донам

به حرف شکرین لعل سخنگویی که من دانم

Гузорад меҳр бар лаби сҳрпрдозони Бобул ро

گذارد مهر بر لب سحرپردازان بابل را

зи мижгони сухангӯи чашми ҷодуӣ ки ман донам

ز مژگان سخنگو چشم جادویی که من دانم

зи ҳарфи орзӯии хом май бандад ба ҳар ҷунбиш

ز حرف آرزوی خام می‌بندد به هر جنبش

Забони ошиқонро чини абрӯе ки ман донам

زبان عاشقان را چین ابرویی که من دانم

Ба зӯдии ҳалқаи берун дар созад сувидо ро

به زودی حلقه بیرون در سازد سویدا را

зи ҳасани дилпазири он холи ҳиндӯе ки ман донам

ز حسن دلپذیر آن خال هندویی که من دانم

Агар дар пардаи шарму ҳаёи рӯйиш ниҳон гардад

اگر در پرده شرم و حیا رویش نهان گردد

Ба фикри давр гардон мефитад бӯе ки ман донам

به فکر دور گردان می‌فتد بویی که من دانم

Ба фикри андалеб бе навой мо куҷо уфтад ?

به فکر عندلیب بی‌نوای ما کجا افتد؟

Ки гул аз ғунча хусбонаст дар кӯе ки ман донам

که گل از غنچه خسبان است در کویی که من دانم

Машав навмед агар як чанд хӯн дар дил кунад чашмаш

مشو نومید اگر یک چند خون در دل کند چشمش

Ки хӯнро машк мегирданд оҳӯе ки ман донам

که خون را مشک می‌گرداند آهویی که من دانم

зи ҳайрати тӯтӣони осмониро хамаш дорад

ز حیرت طوطیان آسمانی را خمش دارد

Збси нуру сафо , ойӣнаи рӯе ки ман донам

زبس نور و صفا، آیینه‌رویی که من دانم

Агар хӯни ду оламро кунад дар шишаи бедодаш

اگر خون دو عالم را کند در شیشه بیدادش

Пушаймонӣ намедонад ҷФоҷўиӣ ки ман донам

پشیمانی نمی‌داند جفاجویی که من دانم

Чаро созами биёбони марги нокомии дили худро ?

چرا سازم بیابان مرگ ناکامی دل خود را؟

намегардад ба маҷнӯнами ром , оҳӯе ки ман донам

نمی‌گردد به مجنونم رام، آهویی که من دانم

Парешон мекунад мағзи насими субҳро соиб

پریشان می‌کند مغز نسیم صبح را صائب

зи шухиҳои накҳати анбарин мӯе ки ман донам

ز شوخی‌های نکهت عنبرین‌مویی که من دانم