Биё дар ҷилвае сарви равон то ҷон барафшонам

بیا در جلوه ای سرو روان تا جان برافشانم

Биафшон зулфи кофари кеш то имон барафшонам

بیفشان زلف کافر کیش تا ایمان برافشانم

Марв эй офтоби грмрўи чандон зи болинам

مرو ای آفتاب گرمرو چندان ز بالینم

Ки ҷон чун субҳи содиқ бо лаб хандон барафшонам

که جان چون صبح صادق با لب خندان برافشانم

Нафас дар синаи субҳи қиёмат бесафо гардад

نفس در سینه صبح قیامت بی صفا گردد

Агар аз дили ғубори кулуфт даврон барафшонам

اگر از دل غبار کلفت دوران برافشانم

Ту субҳи олами афрӯзӣ ва ман шамъи саҳаргоҳам

تو صبح عالم افروزی و من شمع سحرگاهم

Гиребон боз кун то бетаъаммул ҷон барафшонам

گریبان باز کن تا بی تأمل جان برافشانم

Ба хӯни захм май ҷӯшам , ба рӯй доғ май ғалатам

به خون زخم می جوشم، به روی داغ می غلطم

На бидрдм ки дар бистари гул ва райҳон барафшонам

نه بیدردم که در بستر گل و ریحان برافشانم

Чу бар мегардад аз оби равони некӣ , ҳамон беҳтар

چو بر می گردد از آب روان نیکی، همان بهتر

Ки дар сарчашмаи шамшери нақд ҷон барафшонам

که در سرچشمه شمشیر نقد جان برافشانم

Ба даст афшоданӣ бебарг мегардад ниҳоли ман

به دست افشاندنی بی برگ می گردد نهال من

Надорам ҳосилӣ чун бед то домон барафшонам

ندارم حاصلی چون بید تا دامان برافشانم

Ғубори дил чу сайли афзуд аз сайри мақомотам

غبار دل چو سیل افزود از سیر مقاماتم

Магари грдраҳ аз худ дар дил Аммон барафшонам

مگر گردره از خود در دل عمان برافشانم

Шавад хори сари деворҳо чун панҷаи марҷон

شود خار سر دیوارها چون پنجه مرجان

Ба рӯй хок агар сарпанҷа мижгон барафшонам

به روی خاک اگر سرپنجه مژگان برافشانم

Чун нақши по ба ҷо нанашаста гардун кард помолам

چون نقش پا به جا ننشسته گردون کرد پامالم

Марои фурсати надод аз грдраҳ домон барафшонам

مرا فرصت نداد از گردره دامان برافشانم

Ман он девонаам каз шӯри ман олам ба ваҷд ояд

من آن دیوانه ام کز شور من عالم به وجد آید

Сари занҷир агар дар гӯша зиндон барафшонам

سر زنجیر اگر در گوشه زندان برافشانم

Фиғон кин торами нилӯфарӣ чун ғунчаи сӯсан

فغان کاین طارم نیلوفری چون غنچه سوسن

Надорад он қадри майдон ки ман домон барафшонам

ندارد آنقدر میدان که من دامان برافشانم

зи бас каз дил ғубор олуд меояд ҳадиси ман

ز بس کز دل غبار آلود می آید حدیث من

Ду олам гум шавад дар гирд агар девон барафшонам

دو عالم گم شود در گرد اگر دیوان برافشانم

зи шуғл бе шумори дарду доғи ошиқии соиб

ز شغل بی شمار درد و داغ عاشقی صائب

Надорам он қадри фурсат ки даст аз ҷон барафшонам

ندارم آنقدر فرصت که دست از جان برافشانم