Гар он хуршеди рӯро ҳамсафари хештани байнам

گر آن خورشید رو را همسفر خویشتن بینم

зи зулфи шоми ғурбати чеҳраи субҳи ватани байнам

ز زلف شام غربت چهره صبح وطن بینم

зи баси чини ҷабини боғбони тарсондаи чашмам ро

ز بس چین جبین باغبان ترسانده چشمم را

намехоҳам ки аз чоки қафаси сӯии чамани байнам

نمی خواهم که از چاک قفس سوی چمن بینم

Дилам аз хори хори рашк , хор перҳан гардад

دلم از خار خار رشک، خار پیرهن گردد

Туро бо барги гулгар дар таҳи як перҳани байнам

ترا با برگ گل گر در ته یک پیرهن بینم

Заҳри як қатраи ашкам ки дорад такя бар мижгон

زهر یک قطره اشکم که دارد تکیه بر مژگان

Зпои афтодаи гулгунӣ ба дӯши кӯҳкани байнам

زپا افتاده گلگونی به دوش کوهکن بینم

зи ранги ҳарф , буии ғунчаи роз ниҳон ёбам

ز رنگ حرف، بوی غنچه راز نهان یابم

Парешони хотириро аз сари зулфи сухани байнам

پریشان خاطری را از سر زلف سخن بینم

зи ғайрати бндбндми ҳамчуи барг бед ме ларзад

ز غیرت بندبندم همچو برگ بید می لرزد

Насимӣ чун ғуборолуд дар саҳни чамани байнам

نسیمی چون غبارآلود در صحن چمن بینم

Хуши он рӯзӣ ки соиб аз ниҳолаш ком баргирам

خوش آن روزی که صائب از نهالش کام برگیرم

Туранҷи неки бахтӣ дар каф аз себи зқни байнам

ترنج نیک بختی در کف از سیب ذقن بینم