зи теғаши хунбҳоии дил ба сад умед ме хоҳам

ز تیغش خونبهای دل به صد امید می خواهم

Чаҳ густохам ки хӯни шабнам аз хуршед ме хоҳам

چه گستاخم که خون شبنم از خورشید می خواهم

Ба сад лаб чун нахандад бахт бар умеди ноёбм ?

به صد لب چون نخندد بخت بر امید نایابم؟

Набот аз сарв меҷӯям , самар аз бед ме хоҳам

نبات از سرو می جویم، ثمر از بید می خواهم

Чу шабнами соф аз қайд таъаллуқ кардаам худ ро

چو شبنم صاف از قید تعلق کرده ام خود را

Ҳамин рӯй дилӣ аз партав хуршед ме хоҳам

همین روی دلی از پرتو خورشید می خواهم

Ба ман таклифи оби зиндагӣ кардан , буд куштан

به من تکلیف آب زندگی کردن، بود کشتن

Туро эй Хизр дар қайди ҷаҳон ҷовид ме хоҳам

ترا ای خضر در قید جهان جاوید می خواهم

Сарви барг шукуфтан нест ҳамчун ғунчаам соиб

سرو برگ شکفتن نیست همچون غنچه ام صائب

Дилӣ аз вошдни пайкони сифат навмед ме хоҳам

دلی از واشدن پیکان صفت نومید می خواهم