Замини кон намак гардӣдааст аз шӯр савдоем

زمین کان نمک گردیده است از شور سودایم

Ба ҷои гирди маҷнӯни хиздоз домон саҳроем

به جای گرد مجنون خیزداز دامان صحرایم

Риёзи дардмандиро ман он нахли барӯмандам

ریاض دردمندی را من آن نخل برومندم

Ки май резад чу авроқи хазони доғ аз саропоем

که می ریزد چو اوراق خزان داغ از سراپایم

Халал дар лангари тамкини ман тӯфон наяндозад

خلل در لنگر تمکین من طوفان نیندازد

зи бас аз гавҳар санҷида лабрезаст дарёем

ز بس از گوهر سنجیده لبریزست دریایم

Надорад нуқтаи хоки сияҳи равшандилӣ чун ман

ندارد نقطه خاک سیه روشندلی چون من

Фалаки вокрдаҳ мактубӣаст пеш чашм биноем

فلک واکرده مکتوبی است پیش چشم بینایم

Дарин дарёии пари ошӯби худро ҷамъ чун созам ?

درین دریای پر آشوب خود را جمع چون سازم؟

Ки ваҳшат мекунад аз икдгр чун мавҷ аъзоем

که وحشت می کند از یکدگر چون موج اعضایم

Ба дунболи таманно май рӯм бо он ки ме донам

به دنبال تمنا می روم با آن که می دانم

Ки месозад биёбони марг нокомӣ таманноем

که می سازد بیابان مرگ ناکامی تمنایم

Фиреб меҳрбонӣ хӯрдам аз гардун , надонистам

فریب مهربانی خوردم از گردون، ندانستم

Ки дар дили бишиканади хорӣ ки беруни орад аз поем

که در دل بشکند خاری که بیرون آرد از پایم

Дарин маъмураи ваҳшати Фзо дар ҳар куҷо бошам

درین معموره وحشت فزا در هر کجا باشم

Бғир аз гӯшаи дил , узви беруни рафта аз ҷоем

بغیر از گوشه دل، عضو بیرون رفته از جایم

зи фикри наргиси махмур ӯ беморе дорам

ز فکر نرگس مخمور او بیماریی دارم

Ки май сӯзад ба ҷои шамъ бар болин масеҳоем

که می سوزد به جای شمع بر بالین مسیحایم

Худо аз бар гурези ин навбаҳоронро нигаҳ дорад

خدا از بر گریز این نوبهاران را نگه دارد

Ки аз файзи ҳаво қад мекашад чун сарв миноем

که از فیض هوا قد می کشد چون سرو مینایم

Дар эҳёӣ сухан мекард анфосами масеҳое

در احیای سخن می کرد انفاسم مسیحایی

Агар дард сухан медошт соиб корфармоем

اگر درد سخن می داشت صائب کارفرمایم