Нишаст аз Осиёи чархи гирди шеб бар рӯем

نشست از آسیای چرخ گرد شیب بر رویم

Сифедӣ мекунад роҳи фано аз ҳар сар мӯем

سفیدی می کند راه فنا از هر سر مویم

Аз он беморӣ ман мешавад ҳар рӯзи сангин тар

از آن بیماری من می شود هر روز سنگین تر

Ки гирад гӯши худ бо ҳар ки дард хеш ме гӯям

که گیرد گوش خود با هر که درد خویش می گویم

Буд дар дидаи ҳақи байни ман дайру ҳарами яксон

بود در دیده حق بین من دیر و حرم یکسان

Надорад санг кам дар пила бениш тарозуем

ندارد سنگ کم در پله بینش ترازویم

Аз он соғар ки дар оғози ишқ , аз даст ӯ хӯрдам

از آن ساغر که در آغازِ عشق ، از دستِ او خوردم

Ҳамон бихўд шавам ҳар гоҳи даст хеш ме бӯем

همان بیخود شوم هر گاه دست خویش می بویم

Калид аз хона дорад қуфли васвос ва ман аз ҳайрат

کلید از خانه دارد قفل وسواس و من از حیرت

Кушоди ъқдҳءи дилро , з ҳар бидрд ме ҷӯям

گشادِ عقدهء دل را ، ز هر بیدرد می جویم

Май гулгун чаҳ созад бо дили пари хӯни ман соиб ?

می گلگون چه سازد با دل پر خون من صائب؟

Ки ман аз содаи лавҳии хӯн ба хӯн пайваста ме шавем

که من از ساده لوحی خون به خون پیوسته می شویم