Ба ашк аз атласи афлоки доғ шом ме шавем

به اشک از اطلس افلاک داغ شام می شویم

Ба нури дил , сиёҳӣ аз рух айём ме шавем

به نور دل، سیاهی از رخ ایام می شویم

зи хомӯшии баҳорӣ дар дили худ чун садаф дорам

ز خاموشی بهاری در دل خود چون صدف دارم

Ки дар дарёии талх аз оби ширин ком ме шавем

که در دریای تلخ از آب شیرین کام می شویم

Либос каъба шуд аз доғи исёни пардаҳои дил

لباس کعبه شد از داغ عصیان پرده های دل

Ман аз ғифлат ба зоҳири ҷома эҳром ме шавем

من از غفلت به ظاهر جامه احرام می شویم

Ба абри нави баҳорони нисбат ман нест бенаӣ

به ابر نو بهاران نسبت من نیست بینایی

Ки ман аз гиряи мастонаи хат ҷом ме шавем

که من از گریه مستانه خط جام می شویم

Ҳалоки ман буд дар ҷилваи мастонаи соқӣ

هلاک من بود در جلوه مستانه ساقی

Ба оби Хизри даст аз ҷон беором ме шавем

به آب خضر دست از جان بی آرام می شویم

зи пайғом висолаш нест биҷои гиряи талхам

ز پیغام وصالش نیست بیجا گریه تلخم

Ки қосидро зи лаби ширинӣ пайғом ме шавем

که قاصد را ز لب شیرینی پیغام می شویم

Ба дарди оради дили сайёдро аз лоғарии сайдам

به درد آرد دل صیاد را از لاغری صیدم

Ғубори болу пар аз оби чашм дом ме шавем

غبار بال و پر از آب چشم دام می شویم

Ҳамон аз тоъати ман буи кайфият наме ояд

همان از طاعت من بوی کیفیت نمی آید

Агар саҷҷодаи худ дар меглФом ме шавем

اگر سجاده خود در می گلفام می شویم

Надорад мӯи шикофии ҳосилии ғайр аз парешоне

ندارد مو شکافی حاصلی غیر از پریشانی

Азин хоби парешон , дидаи худ ком ме шавем

ازین خواب پریشان، دیده خود کام می شویم

Ҳамон қадамӣ кашад чун сабза аз оби равони соиб

همان قدمی کشد چون سبزه از آب روان صائب

зи дили чандон ки нақши орзӯӣ хом ме шавем

ز دل چندان که نقش آرزوی خام می شویم