Рафт он рӯз ки домони баҳор аз дастам

رفت آن روز که دامان بهار از دستم

Рафт чун барги хазони дидаи қарор аз дастам

رفت چون برگ خزان دیده قرار از دستم

Гарчи чун мавҷи зи дарё ба канори афтодам

گرچه چون موج ز دریا به کنار افتادم

Ллаҳ алҳмд нарафтааст канор аз дастам

لله الحمد نرفته است کنار از دستم

Ба сбкдстӣ ман нест кас аз ҷонбозон

به سبکدستی من نیست کس از جانبازان

Май ҷаҳди хурдаи ҷони ҳамчуи шарор аз дастам

می جهد خرده جان همچو شرار از دستم

Май баради дасту дил аз кори ғизолаш , тарсам

می برد دست و دل از کار غزالش، ترسم

Ки ба якбор равад дому шикор аз дастам

که به یکبار رود دام و شکار از دستم

Аз раги абри қалами бас ки фишондам гавҳар

از رگ ابر قلم بس که فشاندم گوهر

Чун садаф шуд дили баҳри обилаи дор аз дастам

چون صدف شد دل بحر آبله دار از دستم

Хӯн ноҳақ шавам онҷо ки фитад бар сар , кор

خون ناحق شوم آنجا که فتد بر سر، کار

Рафта ҳар чанд ки гирои кор аз дастам

رفته هر چند که گیرایی کار از دستم

Тўтё мешавад ойӣнаи зи ҷони сахтии ман

توتیا می شود آیینه ز جان سختی من

Санг бар сина занад оинаи дор аз дастам

سنگ بر سینه زند آینه دار از دستم

То бар он чоки гиребон назар афтод маро

تا بر آن چاک گریبان نظر افتاد مرا

Рафт сари риштаи орому қарор аз дастам

رفت سر رشته آرام و قرار از دستم

Соиб аз захми надомат ҷигарам шуд сад чок

صائب از زخم ندامت جگرم شد صد چاک

Синаи мӯрӣ агар гашти фигор аз дастам

سینه موری اگر گشت فگار از دستم