Олами бихбрӣ буд биҳишти ободам

عالم بیخبری بود بهشت آبادم

То ба ҳуши омадам аз арш ба фарши афтодам

تا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم

Ишқ бар бод агар дод бокӣ нест

عشق بر باد اگر داد باکی نیست

намекашад ҷониби худ боз чу коғази бодам

می کشد جانب خود باز چو کاغذ بادم

Нестам аз кашиши муваҷҷаҳи раҳмати навмед

نیستم از کشش موجه رحمت نومید

Гарчи аз қулзуми раҳмат ба кори афтодам

گرچه از قلزم رحمت به کار افتادم

Муваҷҷаҳи реги равонам ки ба ҳар ҷунбиши бод

موجه ریگ روانم که به هر جنبش باد

намезанад ғӯта ба дарёии адами бунёдам

می زند غوطه به دریای عدم بنیادم

Манам он Тифли бдомўзи шукри хоби адам

منم آن طفل بدآموز شکر خواب عدم

Ки шаб аввал гӯраст шаби мелодам

که شب اول گورست شب میلادم

Гиреҳ аз ғунча пайкон накушояд ба насим

گره از غنچه پیکان نگشاید به نسیم

Натавон кард ба афсуни тараби дилшодам

نتوان کرد به افسون طرب دلشادم

Аз дами теғ ки ҳар дам ба серум май борад

از دم تیغ که هر دم به سرم می بارد

наметавон ёфт ки саҳви алқлми эҷодам

می توان یافت که سهو القلم ایجادم

Иззати ишқи ҷҳонсўз буд иззати ман

عزت عشق جهانسوز بود عزت من

Гарчи хокистарам , аз оташи сӯзони зодам

گرچه خاکسترم، از آتش سوزان زادم

Гӯшмол абасӣ медиҳад устоди маро

گوشمال عبثی می دهد استاد مرا

Сабақӣ нест муҳаббат ки равад аз ёдам

سبقی نیست محبت که رود از یادم

Ихтиёрӣ набӯд нақши баду неки маро

اختیاری نبود نقش بد و نیک مرا

Къбтинм ки гирифтори кафи нродм

کعبتینم که گرفتار کف نرادم

Аз гирифторӣ ман ҳаст агар ори туро

از گرفتاری من هست اگر عار ترا

наметавон кард ба як чини ҷабини озодам

می توان کرد به یک چین جبین آزادم

Чаҳ аҷаби соиб агар шуд сухани ман якдаст

چه عجب صائب اگر شد سخن من یکدست

Ман ки аз фикри матин чун қалами фӯлодам

من که از فکر متین چون قلم فولادم